NÍUNDI KAFLI:
Í DAG – AÐ LIFA PRÓGRAMMIÐ
Segðu við sjálfa(n) þig:
Í DAG mun ég einbeita mér að bata mínum, lifa og njóta lífsins án þess að nota fíkniefni.
Í DAG mun ég hafa trú á einhverjum í N. A. sem hefur trú á mér og vill hjálpa mér í batanum.
Í DAG ætla ég að hafa prógramm. Ég mun reyna að fylgja því eftir fremsta megni.
Í DAG mun ég, með hjálp N. A. samtakanna, reyna að öðlast betri sýn á líf mitt.
Í DAG verð ég óhrædd(ur), hugsanir mínar verða hjá nýjum félögum mínum, fólki sem er ekki í neyslu og hefur öðlast nýtt líf. Eins lengi og ég fylgi þeirri leið hef ég ekkert að óttast.
Við viðurkennum að líf okkar var orðið óviðráðanlegt en stundum eigum við erfitt með að viðurkenna að við þurfum hjálp. Okkar eigin vilji veldur okkur miklum vandkvæðum á leið okkar til bata. Við viljum og krefjumst þess að allt sé samkvæmt óskum okkar. Við ættum að vita það af reynslunni að okkar aðferðir virkuðu ekki. Eftir að við höfum gefist upp er eina leið okkar til að lifa að þiggja styrk frá mætti sem er æðri okkur sjálfum. Dagleg uppgjöf okkar gagnvart æðri mætti okkar veitir okkur hjálpina sem við þurfum. Sem fíklar eigum við erfitt með þessa viðurkenningu sem er hornsteinn batans. Þegar við streitumst á móti viðurkenningunni erum við í raun að neita að treysta æðri mætti okkar. Áhyggjur eru skortur á trausti.
Að afhenda vilja okkar setur okkur í samband við æðri mátt sem fyllir upp í tómarúmið inni í okkur sem ekkert annað getur fyllt. Við lærðum að treysta á hjálp Guðs á hverjum degi. Að lifa aðeins fyrir daginn í dag léttir af okkur byrði fortíðarinnar og óttanum við framtíðinna. Við lærðum að gera allt sem var nauðsynlegt og treysta okkar æðri mætti fyrir útkomunni.
Narcotics Anonymous prógrammið er andlegt. Við mælum eindregið með því að félagar reyni að finna æðri mátt samkvæmt sínum eigin skilningi. Sum okkar hafa öðlast djúpstæða, andlega reynslu, í senn dramatíska og hvetjandi. Fyrir aðra er þessi vitundarvakning rólegri. Við náum bata í andrúmslofti sáttar og virðingar fyrir trú annarra. Við reynum að forðast sjálfsblekkingu hrokans og sjálfsréttlætingarinnar. Eftir því sem trúin vaknar finnum við að æðri máttur okkar veitir okkur allan þann styrk og leiðsögn sem við þurfum í daglegu lífi.
Hvert og eitt okkar er frjálst til að finna sinn eigin skilning á æðri mætti. Mörg okkar voru tortryggin og efins vegna þess að trúarbrögð höfðu valdið okkur vonbrigðum. Þegar við vorum nýliðar stóð okkur stuggur af öllu þessu tali um Guð á fundum. Við vorum föst í viðjum hugmynda úr fortíðinnni þangað til við fórum að leita okkar eigin svara á þessu sviði. Trúleysingjar og guðleysingjar byrja oft á því að tala bara við "hvað svo sem er þarna". Hægt er að finna fyrir einhverjum anda eða orku á fundum okkar. Þetta er stundum fyrsta tilfinning nýliðans fyrir æðri mætti. Hugmyndir úr fortíðinni eru oft ófullkomnar og ófullnægjandi. Allt sem við vitum verður að endurmeta, einkum það sem við vitum um sannleikann. Við endurmetum gamlar hugmyndir okkar til að kynnast nýjum hugmyndum sem leiða til betra lífs. Við skiljum að við erum mannleg, en með líkamlegan, huglægan og andlegan sjúkdóm. Þegar við viðurkennum fyrir okkur sjálfum að fíknin var víti okkar og að til er máttur sem getur hjálpað okkur, förum við að taka framförum í að leysa vandamál okkar.
Skortur á daglegu viðhaldi getur birst á ýmsan hátt. Með því að gera okkur far um að hafa opinn huga förum við á treysta á daglegt samband við Guð eins við skiljum hann. Á hverjum degi biðjum við flest æðri mátt um að hjálpa okkur að vera edrú og á hverju kvöldi þökkum við fyrir að hafa verið veittur bati. Eftir því sem líf okkar verður þægilegra hættir mörgum okkar til andlegrar leti Þá lendum við aftur í gamla hryllingnum og tilgangsleysinu sem okkur er veitt lausn frá einn dag í einu og hættum á fall. Vonandi tekst þjáningunni á þeirri stundu að ýta okkur aftur að daglegu, andlegu viðhaldi. Ein aðferðin til að halda stöðugu vitundarsambandi, einkum á erfiðleikatímum, er að gera lista yfir það sem við erum þakklát fyrir.
Mörgum okkur finnst það að taka frá kyrrðarstund fyrir okkur sjálf sé gagnlegt til að ná vitundarsambandi við æðri mátt okkar. Með því að hvíla hugann getur hugleiðsla veitt okkur ró og æðruleysi. Hugann er hægt að hvíla hvar og hvenær sem er, á hvern þann hátt sem hentar hverjum og einum.
Við höfum ávallt aðgang að æðri mætti okkar. Við fáum leiðsögn þegar við biðjum um að fá að vita vilja Guðs okkur til handa. Smám saman, þegar við verðum meira Guð-miðuð en sjálfmiðuð, víkur örvænting okkar fyrir von. Breytingin á einnig við um hina miklu uppsprettu óttans: Hið óþekkta. Okkar æðri máttur er uppspretta kjarksins sem við þurfum til að geta horfst í augu við þennan ótta.
Sumt verðum við að sætta okkur við, öðru getum við breytt. Vitið til að þekkja muninn á þessu tvennu öðlumst við smám saman eftir því sem við þroskumst í andlegu prógrammi okkar. Ef við ræktum andann á hverjum degi finnst okkur auðveldara að glíma við sársauka og ringulreið. Þetta er tilfinningjafnvægið sem við þörfnumst svo sárlega. Með hjálp æðri máttar okkar þurfum við aldrei að nota aftur.
Sérhver edrú fíkill er kraftaverk. Við höldum kraftaverkinu á lífi í áframhaldandi bata með jákvæðum viðhorfum. Ef okkur fer að finnast að okkur gangi brösuglega að viðhalda batanum eftir einhvern tíma er líklegt að við séum hætt að gera eitthvað af því sem hjálpaði okkur á fyrstu stigum batans.
Þrjú andleg grundvallarskilyrði eru heiðarleiki, opinn hugur og fúsleiki. Hvað prógrammið varðar svarar þetta spurningunni: "Hvernig?" Það fyrsta sem við verðum að gera af algjörum heiðarleika er að tjá löngun okkar til að hætta neyslu. Næst viðurkennum við af fullum heiðarleika vanmátt okkar og getuleysi til að stjórna lífi okkar.
Alger heiðarleiki er það langmikilvægasta sem þarf til að lifa lífinu í dag. Þótt heiðarleiki sé erfiður í framkvæmd veitir hann mesta umbun. Heiðarleiki er mótefnið við sjúkum hugsunum okkar. Nýfundin trú okkar er traustur grunnur að hugrekki í framtíðinni.
Það sem við vissum um lífið áður en við komum til N. A. hafði næstum því gengið af okkur dauðum. Stjórn okkar á lífi okkar kom okkur í Narcotics Anonymous prógrammið. Þegar við komum til N. A. vissum við mjög lítið um það hvernig á að vera hamingjusamur og njóta lífsins. Nýrri hugmynd er ekki hægt að koma fyrir í lokuðum huga. Þegar við opnum huga okkar verðum við fær um að heyra eitthvað sem gæti bjargað lífi okkar. Það gerir okkur kleift að hlusta á öndverð sjónarmið og komast að okkar eigin niðurstöðu. Opinn hugur opnar okkur nákvæmlega þann skilning sem okkur hefur verið hulinn allt okkar líf. Það er þetta sem gerir okkur fær um að taka þátt í umræðum án þess að flana að niðurstöðu eða kveða upp dóma um rétt og rangt. Við þurfum ekki framar að gera okkur að fíflum með því að vera málsvarar dyggða sem ekki eru til. Við höfum komist að því að það er allt í lagi að vera ekki með svör við öllu á reiðum höndum, því þá er hægt að kenna okkur og við getum lært að lifa nýju og árangursríku lífi.
Opinn hugur án fúsleika skilar okkur hins vegar engu. Við verðum að vera fús til að gera allt sem er nauðsynlegt til að ná bata. Við vitum aldrei hvenær sú stund rennur upp að við þurfum allan þann kraft sem við eigum til til þess eins að haldast edrú.
Heiðarleiki, opinn hugur og fúsleiki vinna saman. Ef eitt af þessu vantar í prógrammið okkar getur það orðið okkur að falli og það gerir bata okkar svo sannarlega erfiðan og sársaukafullan þegar hann gæti verið einfaldur. Þetta prógramm er nauðsynlegur hluti af daglegu lífi okkar. Ef ekki væri fyrir þetta prógramm væru flest okkar dauð eða á stofnun. Við hættum að skoða heiminn frá sjónarhóli einfarans og förum að sjá hann frá sjónarhóli félagans. Við leggjum áherslu á að taka til í okkar eigin ranni því það veitir okkur létti. Við treystum því að æðri máttur okkar veiti okkur styrkinn sem við þurfum til að fullnægja þörfum okkar.
Ein aðferðin til að átta sig á því hvernig þetta gerist er að færa daglegt bókhald. Bókhaldið gerir okkur kleift að fylgjast með bata okkar frá degi til dags. Við megum ekki gleyma kostum okkar þótt við séum að streða við að losna við brestina. Andlegar meginreglur geta komið í stað gömlu sjálfsblekkingarinnar og sjálfselskunnar.
Að vera edrú er fyrsta skrefið í átt til þess að horfast í augu við lífið. Sátt við það einfaldar líf okkar til muna. Þegar á móti blæs vonum við að prógrammið búi okkur verkfærunum sem við þurfum. Við verðum að gefa sjálfselskuna og sjálfstortímingarhvötina fullkomlega upp á bátinn af fyllstu einlægni. Í fortíðinni héldum við að örvæntingin myndi gefa okkur kraftinn sem þurftum til að lifa af. Nú getum við axlað ábyrgðina á vandamálum okkar og við sjáum að við ein erum ábyrg fyrir lausninni.
Sem fíklar í bata fáum við að kynnast þakklæti. Þegar brestir okkar eru fjarlægðir höfum við frelsi til að vera það sem við viljum. Við verðum nýtt fólk, meðvitað um sig sjálft og þess megnugt að skipa sinn sess í þjóðfélaginu.
Þegar við förum að lifa sporin hverfur okkur sjálfshyggjan. Við biðjum æðri mátt að fjarlægja ótta okkar við að horfast í augu við okkur sjálf og lífið. Við endurskilgreinum okkur sjálf með því að vinna sporin og nota verkfærin sem prógrammið útvegar okkur í batanum. Við sjáum okkur sjálf á annan hátt. Persónuleiki okkar breytist. Við verðum fólk með tilfinningar og ráðum við að bregðast við lífinu á réttan hátt. Við setjum andlegt líf í fyrsta sæti og lærum að beita þolinmæði, umburðarlyndi og auðmýkt í daglegu lífi.
Annað fólk í lífi okkar hjálpar okkur að þroska með okkur traust og kærleika, við förum fram á minna og gefum meira. Við reiðumst ekki eins auðveldlega og eigum auðveldara með að fyrirgefa. Við lærum um kærleikann sem við erum að þiggja hjá félagsskapnum. Okkur fer að finnast við vera elskanleg, tilfinning sem er gjörsamlega framandi okkar gamla, sjálfhverfa egói.
Egóið stjórnaði okkur á alls konar lúmskan hátt. Reiði er fyrsta viðbragð okkar við raunveruleikanum eins og hann er. Gremja er að ganga í gegn um sömu tilfinningarnar aftur og aftur og ótti er okkar viðbragð við framtíðinni. Við verðum að vera fús til þess að biðja Guð að fjarlægja þessa bresti úr fari okkar, því þeir hamla okkur í andlegum þroska.
Við kynnumst nýjum hugmyndum með því að deila lífsreynslu okkar með öðrum. Með því að fylgja hinum örfáu og einföldu leiðbeiningum í þessum kafla af algerri einurð náum við bata dag frá degi. Meginreglur prógrammsins móta persónuleika okkar.
Við rjúfum einangrun fíknarinnar og verðum hluti af félagsskap sem batinn sameinar. N. A. er eins og björgunarbátur á hafi einsemdar, vonleysis og tortímandi óreiðu. Trú okkar, styrkur og vonir koma frá fólki sem deilir bata sínum með okkur og vitundarsambandi okkar við Guð eins og við skiljum hann. Í fyrstu förum við hjá okkur þegar við segjum frá tilfinningum okkar. Hluti sársaukans í neyslunni er að missa af þessari hluttekningu. Ef við lendum í kröggum eða skynjum að hætta steðjar að okkur hringjum við í einhvern eða förum á fund. Við lærum að leita hjálpar áður en við tökum erfiðar ákvarðanir. Með því að sýna auðmýkt og biðja um hjálp getum við komist klakklaust í gegn um mestu harðindi. Ég get það ekki – við getum það! Þannig finnum við kraftinn sem við þurfum. Við bindumst tryggðarböndum og deilum andlegum og huglægum auðlindum okkar.
Að taka þátt í reglulegum fundum og að tala við aðra fíkla undir fjögur augu hjálpar okkur að vera edrú. Að mæta á fundi minnir okkur á það hvernig það var að vera nýliði og hvernig sjúkdómur okkar er í stöðugri þróun. Með því að mæta á fundi í heimadeild okkar fáum við hvatningu frá fólki sem við höfum kynnst. Þetta viðheldur batanum og hjálpar okkur í daglegu lífi. Þegar við segjum sögu okkar af algerri hreinskilni nær einhver annar að tengjast okkur. Að sinna þörfum félaganna og bera út boðskapinn veitir okkur gleði. Þjónusta veitir okkur tækifæri til þroska sem snertir öll svið lífs okkar. Reynsla okkar í batanum getur hjálpað öðrum að glíma við sín vandamál, það sem virkaði fyrir okkur gæti virkað fyrir þá. Flestir fíklar geta tekið þátt í þessu alveg frá upphafi. Þegar við komum saman eftir fundina er oft gott tækifæri til að segja frá einhverju sem við gátum ekki talað um á fundinum. Þetta er líka góður tími til að ræða undir fjögur augu við trúnaðarmanneskjuna okkar. Það sem við þurfum að heyra mun koma upp á yfirborðið og hjálpa okkur að hugsa skýrt.
Með því að deila reynslu okkar af batanum með nýliðunum hjálpum við okkur sjálfum að vera edrú. Við skiptumst á huggun og hvatningu við aðra. Í dag eigum við fólk að sem stendur með okkur. Við að losna við sjálfhverfuna öðlumst við nýja lífssýn. Með því að biðja um hjálp getum við breyst. Það getur stundum verið áhættusamt að segja frá, en það að gefa höggstað á okkur gerir okkur fær um að þroskast.
Sumir koma til Narcotics Anonymous í þeim tilgangi að finna fólk til að hjálpa þeim að halda áfram í neyslu. Lokaður hugur þeirra stendur í vegi fyrir öllum breytingum. Opinn hugur og viðurkenning á vanmætti er lykillinn að batanum. Ef einhver sem á við fíkniefnavandamál að stríða kemur til okkar og er fús deilum við fúslega með honum reynslu okkar af því að vera edrú.
Við öðlumst sjálfsvirðingu með því að hjálpa öðrum að læra nýja aðferð til að lifa. Þegar við skoðum í fullri hreinskilni hvað við eigum getum við lært að meta það. Okkur fer að finnast við einhvers virði með því að vera félagar í N. A. Við tökum gjöf batans með okkur hvert sem við förum. Tólf spor Narcotics Anonymous eru stöðugt bataferli sem við ástundum í daglegu lífi okkar. Áframhaldandi bati veltur á sambandi okkar við kærleiksríkan Guð sem þykir vænt um okkur og gerir það fyrir okkur sem við getum ekki gert sjálf.
Í batanum öðlast hvert okkar sinn eigin skilning á prógramminu. Þegar kemur babb í bátinn treystum við á að hópurinn, trúnaðarmanneskjan okkar og æðri máttur veiti okkur leiðsögn. Þannig kemur batinn, sem við öðlumst í Narcotics Anonymous, að innan og utan frá í senn.
Við lifum einn dag í einu, en líka eitt augnablik í einu. Þegar við hættum að lifa hér og nú vaxa vandamál okkar úr hófi. Þolinmæði er ekki okkar sterka hlið. Þess vegna þurfum við slagorð og félaga okkar í N. A. til að minna okkur á að lifa prógrammið bara í dag.
Segðu við sjálfa(n) þig:
Í DAG mun ég einbeita mér að bata mínum, lifa og njóta lífsins án þess að nota fíkniefni.
Í DAG mun ég hafa trú á einhverjum í N. A. sem hefur trú á mér og vill hjálpa mér í batanum.
Í DAG ætla ég að hafa prógramm. Ég mun reyna að fylgja því eftir fremsta megni.
Í DAG mun ég, með hjálp N. A. samtakanna, reyna að öðlast betri sýn á líf mitt.
Í DAG verð ég óhrædd(ur), hugsanir mínar verða hjá nýjum félögum mínum, fólki sem er ekki í neyslu og hefur öðlast nýtt líf. Eins lengi og ég fylgi þeirri leið hef ég ekkert að óttast.