SJÖTTI KAFLI
TÓLF ERFÐAVENJUR NARCOTICS ANONYMOUS
Við höldum því sem við höfum fengið með árverkni og rétt eins og einstaklingar öðlast frelsi með sporunum tólf öðlast hóparnir frelsi með erfðavenjunum.
Svo framarlega sem tryggðarböndin sem sameina okkur eru sterkari en öflin sem gætu sundrað okkur fer allt vel.
1. Sameiginleg velferð okkar ætti að vera í fyrirrúmi, bati hvers og eins er undir einingu N.A. samtakanna kominn.
2. Yfir hópum okkar er aðeins einn stjórnandi – kærleiksríkur Guð eins og hann birtist í samvisku hópsins. Leiðtogar okkar eru aðeins dyggir þjónar; þeir stjórna ekki.
3. Eina skilyrðið fyrir inngöngu er löngun til að hætta neyslu.
4. Hver hópur ætti að vera sjálfráða nema í málefnum sem varða aðra hópa eða N.A. í heild.
5. Hver hópur á sér aðeins eitt meginmarkmið – að flytja fíklum sem enn þjást boðskapinn.
6. N.A. hópur ætti aldrei að lýsa yfir stuðningi við neina skylda aðstöðu eða önnur málefni, ljá þeim nafn sitt eða styðja þau fjárhagslega til að fjármál, eignir og upphefð fjarlægi okkur ekki meginmarkmiði okkar.
7. Hver N.A. hópur ætti að standa algerlega undir sér sjálfur og hafna utanaðkomandi fjárframlögum.
8. N.A. skal ávallt vera samtök áhugafólks, en þjónustumiðstöðvar okkar mega ráða launað starfsfólk.
9. N.A. samtökin sem slík ætti aldrei að skipuleggja, en við megum mynda þjónusturáð eða nefndir sem eru ábyrg gagnvart þeim sem þau þjóna.
10. N.A. samtökin hafa enga skoðun á óviðkomandi málefnum, þess vegna ætti aldrei að draga nafn N.A. samtakanna inn í almenn ágreiningsefni.
11. Kynning okkar út á við byggist á aðlöðun frekar en áróðri; við gætum ávallt nafnleyndar í fjölmiðlum.
12. Nafnleynd er andlegur grunnur allra erfðavenja okkar og minnir okkur á að láta grundvallarreglur ávallt vega þyngra en einstaklinga.
Með tímanum öðlumst við smám saman skilning á erfðavenjunum. Við fræðumst með því að spjalla við aðra félaga og heimsækja hina ýmsu hópa. Það er yfirleitt ekki fyrr en við tökum þátt í þjónustu sem okkur er bent á að "bati hvers og eins er undir einingu N.A. samtakanna kominn" og að einingin er undir því komin hve vel við fylgjum erfðavenjunum. Tólf erfðavenjur N.A eru ekki samningsefni. Þær eru reglurnar sem halda félagsskapnum lifandi og frjálsum.
Með því að fylgja þessum reglum í samskiptum okkar við aðra, sem og samfélagið í heild, forðumst við mörg vandamál. Við höldum því ekki fram að erfðavenjurnar útiloki öll vandamál. Við verðum enn að horfast í augu við erfiðleika sem kunna að koma upp á; samskiptaörðugleika, skoðanaágreining, innbyrðis mótsagnir og vandkvæði varðandi einstaklinga og hópa utan félagsskaparins. En með því að fylgja þessum reglum sneiðum við hjá mörgum gildrum.
Mörg vandamála okkar eru þau sömu og forverar okkar þurftu að glíma við. Erfðavenjurnar eru byggðar á sárri reynslu þeirra og reynsla okkar sjálfra sýnir að þessar reglur eru ennþá í jafnfullu gildi og þegar þær urðu til. Erfðavenjurnar vernda okkur jafnt fyrir ytri sem innri öflum sem gætu tortímt okkur. Þær eru hin sönnu tryggðarbönd sem sameina okkur. Þær virka því aðeins að við skiljum þær og förum eftir þeim.
FYRSTA ERFÐAVENJAN
"Sameiginleg velferð okkar ætti að vera í fyrirrúmi, bati hvers og eins er undir einingu N.A. samtakanna kominn."
Fyrsta erfðavenjan tekur á einingu okkar og sameiginlegri velferð. Eitt af því mikilvægasta við hið nýja líf okkar er að við erum orðin hluti af hópi fíkla í leit að bata. Til að við getum lifað verða hópurinn og félagsskapurinn að lifa. Til að halda einingu innan Narcotics Anonymous skiptir sköpum að hópurinn sé í jafnvægi, annars sundrast félagsskapurinn og einstaklingurinn deyr.
Bati varð ekki mögulegur fyrr en við komum til Narcotics Anonymous. Þetta prógramm getur gert það fyrir okkur sem við getum ekki sjálf. Við urðum hluti af hópi og fundum að við gátum náð bata. Við komumst að því að þeim sem ekki héldu áfram að taka virkan þátt í félagsskapnum gekk afar brösuglega. Einstaklingurinn er dýrmætur fyrir hópinn og hópurinn er dýrmætur fyrir einstaklinginn. Okkur hafði aldrei verið sýnd sams konar umhyggja og ástúð og við fengum í prógramminu. Við erum elskuð og samþykkt vegna þess hvernig við erum en ekki þrátt fyrir það hvernig við erum. Enginn getur rekið okkur úr félagsskapnum eða neytt okkur til að gera eitthvað sem er okkur á móti skapi. Í okkar nýja lífi förum við að dæmi annarra en ekki eftir fyrirmælum þeirra. Við deilum reynslu okkar og lærum hvert af öðru. Í Narcotics Anonymous komumst við að því að það sem er gott fyrir hópinn er yfirleitt gott fyrir okkur.
Persónuleg reynsla okkar af því að vera í neyslu er ólík. Sem hópur höfum við hins vegar komist að því að í fíkn okkar áttum við margt sameiginlegt. Eitt af því var þörf til að sanna að við stæðum á eigin fótum. Við höfðum sannfært okkur sjálf um að við kæmumst af upp á eigin spýtur og héldum áfram að lifa á þeim forsendum. Niðurstaðan af því var skelfileg og á endanum neyddumst við öll til að viðurkenna það að okkar sjálfstæði væri blekking. Þessi viðurkenning markaði upphafið að bata okkar og er grundvallaratriði fyrir einingu félagsskaparins. Margt var sameiginlegt með fíkn okkar og við uppgötvuðum að við eigum líka margt sameiginlegt í batanum. Við höfum öll sömu þrá til að haldast edrú. Við höfum lært að treysta á mátt æðri okkur sjálfum. Markmið okkar er að bera fíklum sem enn þjást boðskapinn. Erfðavenjurnar eru reglur sem vernda okkur fyrir okkur sjálfum. Þær eru eining okkar.
Eining er algjör nauðsyn fyrir Narcotics Anonymous. Þetta þýðir ekki að okkur greini aldrei á og við séum sammála um allt, öðru nær. Hvar sem fólk kemur saman verður ágreiningur. Hins vegar er hægt að leysa ágreining án þess að það verði árekstur. Hvað eftir annað höfum við þurft að leggja persónuleg ágreiningsefni okkar til hliðar og vinna að hagsmunum heildarinnar. Við höfum séð tvo félaga sem alla jafna áttu ekki skap saman vinna hlið við hlið með nýliða. Við höfum séð hópa vinna skítverk til að geta borgað leiguna fyrir fundarstaðinn. Við höfum séð félaga aka mörghundruð kílómetra til að aðstoða við stofnun nýrra deilda. Þetta og margt annað er daglegt brauð innan samtaka okkar. Án þessa gætu N.A. samtökin ekki dafnað.
Við verðum að lifa og starfa saman eins og hópur til að tryggja að þegar á móti blæs sökkvi skipið ekki og félagarnir farist ekki. Með því að setja traust okkar á mátt sem er æðri okkur sjálfum, vinnusemi og einingu munum við lifa af og halda áfram að bera fíklum sem þjást boðskapinn.
ÖNNUR ERFÐAVENJAN
"Yfir hópum okkar er aðeins einn stjórnandi – kærleiksríkur Guð eins og hann birtist í samvisku hópsins. Leiðtogar okkar eru aðeins dyggir þjónar; þeir stjórna ekki."
Í Narcotics Anonymous leggjum við áherslu á að vernda okkur sjálf fyrir okkur sjálfum. Önnur erfðavenjan er dæmi um þetta. Við erum að eðlisfari viljasterkt og sjálfhverft fólk sem er hrist saman í N.A. Við erum klúðrarar og ekkert okkar er fært um að taka aðeins góðar ákvarðanir til lengdar.
Í Narcotics Anonymous treystum við á kærleiksríkan Guð eins og hann birtist í samvisku hópa okkar frekar en á persónulegar skoðanir eða sjálfið. Með því að vinna sporin lærum við að treysta á mátt æðri okkur sjálfum og að nýta þennan mátt hópnum til hagsbóta. Við verðum stöðugt að gæta þess að ákvarðanir okkar séu sannarlega Guðs vilji. Oft er reginmunur á samvisku hópsins og skoðunum hans, vegna áhrifamikilla og vinsælla einstaklinga. Margt af því erfiðasta sem við höfum staðið frammi fyrir í vexti samtakanna voru afleiðingar af ákvörðunum sem teknar voru í nafni samvisku hópanna. Sannar andlegar meginreglur eru aldrei í innbyrðis mótsögn – þær styðja hver aðra. Samviskuákvarðanir á andlegum forsendum brjóta aldrei í bága við neina af erfðavenjunum.
Önnur erfðavenjan tekur á eðli forystuhlutverka innan N.A. Við höfum komist að því innan félagsskaparins að forysta er fólgin í óeigingjarnri þjónustu ásamt því að vera fyrirmynd annarra. Skipanir og fyrirmæli virka ekki. Við ákváðum að hafa enga formenn, meistara eða framkvæmdastjóra. Þess í stað höfum við ritara, gjaldkera og fulltrúa. Þessir titlar fela í sér þjónustu en ekki mannaforráð. Reynsla okkar sýnir að ef hópur verður vettvangur fyrir persónu leiðtogans eða einhvers félaga glatar hann áhrifamætti sínum. Það dýrmætasta innan hópanna er andrúmsloft sem einkennist af bata og við verðum að standa vörð um það svo að framapot og titlatog tortími því ekki.
Þau okkar sem hafa tekið þátt í þjónustu og því að stofna nýjan hóp finna stundum að það er erfitt að sleppa tökunum. Sjálfshyggja, hégómlegt stolt og eigingirni tortíma hópum okkar ef við leyfum þeim það. Við verðum að muna að við leggjum traust á þá sem gegna embættum, að við erum dyggir þjónar og að ekkert okkar er nokkru sinni við stjórnvölinn. Narcotics Anonymous prógrammið er Guðs gjöf og hópar okkar halda aðeins reisn sinni fyrir tilstilli hópsamvisku og kærleika Guðs.
Sumir munu streitast á móti. En margir munu einnig verða fyrirmyndir nýliðanna. Hinir eigingjörnu komast fljótt að því að þeir eru utangarðs, þeir útiloka sjálfa sig og valda sjálfum sér skaða. Margir þeirra breytast; þeir komast að því að enginn getur stjórnað okkur nema kærleiksríkur Guð eins og hann birtist í samvisku hópa okkar.
ÞRIÐJA ERFÐAVENJAN
"Eina skilyrðið fyrir inngöngu er löngun til að hætta neyslu."
Þessi erfðavenja er afar mikilvæg, bæði fyrir einstaklinginn og hópinn. Löngun er lykilorðið; þráin er grunnur batans. Í sögum okkar og reynslu okkar af því að reyna að bera fíklum sem enn þjást boðskapinn um bata hefur ein sársaukafull staðreynd lífsins skotið upp kollinum aftur og aftur. Fíkill sem ekki langar að hætta neyslu mun aldrei hætta neyslu. Það er hægt að greina hann, gefa honum ráð, rökræða við hann, biðja fyrir honum, hóta honum, berja hann og loka hann inni, en hann mun ekki hætta neyslu fyrr en hann vill það sjálfur. Það eina sem við förum fram á af félögum okkar er að þeir hafi þessa löngun. Án hennar eru þeir dauðans matur, en hafi þeir hana er kraftaverkið á næsta leyti.
Löngunin er eina inntökuskilyrðið. Fíkn fer ekki í manngreinarálit. Þessari erfðavenju er ætlað að tryggja að öllum fíklum standi lífsviðhorf N. A. samtakanna til boða, án tillits til neyslusögu, kynþáttar, trúarskoðana, kynferðis, kynhneigðar eða fjárhags. Þar sem "löngun til að hætta neyslu" er eina inntökuskilyrðið er einn fíkill aldrei yfir annan hafinn. Allir sem háðir eru fíkniefnum eru velkomnir og jafnir og lausnin sem þeir þrá við fíkninni stendur þeim öllum til boða jafnt; allir fíklar geta náð bata með þessu prógrammi á jafnréttisgrundvelli. Þessi erfðavenja tryggir okkur frelsi til að ná bata.
Því að ganga inn um dyrnar hjá okkur eða því þegar nýliðinn ákveður að hætta neyslu fylgir ekki sjálfkrafa aðild að N.A. Hver einstaklingur tekur sjálfur ákvörðun um að gerast hluti af félagsskap okkar. Allir fíklar sem hafa löngun til að hætta neyslu geta orðið félagar í N.A. Við erum fíklar og vandamál okkar er fíkn.
Hver einstaklingur ákveður sjálfur að gerast félagi. Okkur finnst besta fyrirkomulagið á félagsskap okkar vera að fíklar geti komið á N.A. fundi ótilneyddir og án leyndar, hvar og hvenær sem þeir vilja, og farið þegar þeir vilja. Við gerum okkur grein fyrir því að batinn er raunverulegur og að líf án fíkniefna er betra en við gátum ímyndað okkur. Við greiðum götu annarra fíkla í von um að þeir finni það sem við höfum öðlast. En við vitum að þeir einir sem hafa löngun til að hætta neyslu og þrá það sem við höfum að bjóða munu slást í för með okkur í þessu nýja lífi.
FJÓRÐA ERFÐAVENJAN
"Hver hópur ætti að vera sjálfráða nema í málefnum sem varða aðra hópa eða N.A. í heild."
Sjálfræði hópanna er nauðsynlegt til að samtökin lifi. Að vera sjálfráða er að hafa rétt og getu til að ráða sér sjálfur og þurfa ekki að lúta stjórn utanaðkomandi aðila. Þetta þýðir að hópar okkar ráða sér sjálfir og lúta ekki utanaðkomandi stjórn. Hver hópur verður að standa á eigin fótum og vaxa upp á eigin spýtur.
Spyrja mætti: "Erum við í rauninni sjálfráða? Eru ekki þjónustunefndir, embætti, félagslíf, neyðarlínur og önnur starfsemi innan N.A.?" Þetta er þjónusta sem við notum til að hjálpa okkur í batanum og til að þjóna meginmarkmiði hópa okkar. Narcotics Anonymous er félagsskapur karla og kvenna, fíkla sem hittast í hópum sem fylgja andlegum meginreglum til að öðlast frelsi frá fíkn og ný lífsviðhorf. Það sem nefnt er hér að ofan er þjónusta sem er afleiðing þess að félögum er umhugað um að ná til annarra og bjóða þeim hjálp af reynslu sinni til að auðvelda þeim leiðina.
Narcotics Anonymous hópur er hvaða hópur sem er sem hittist reglulega á ákveðnum stað á ákveðnum tíma til að ná bata, að því tilskyldu að farið sé eftir reynslusporunum tólf og tólf erfðavenjum Narcotics Anonymous. Til eru tvær grundvallargerðir af fundum; fundir sem opnir eru öllum almenningi og þeir sem lokaðir eru almenningi (aðeins fyrir fíkla). Fundarform eru ólík á milli hópa; sums staðar er almenn þátttaka, sums staðar er einn ræðumaður, sums staðar er spurt og svarað og sums staðar eru sérstök umræðuefni.
Hvaða fundarform sem notast er við þá er tilgangur hvers hóps alltaf sá sami; að veita einstaklingum áreiðanlegt og viðeigandi umhverfi til að ná bata og að styðja undir batann. Þessar erfðavenjur eru hluti andlegra meginreglna Narcotics Anonymous og án þeirra er N.A. ekki til.
Sjálfræðið veitir hópum okkar frelsi til að skapa andrúmsloft sem einkennist af bata, þjóna félögunum og fylgja meginmarkmiðinu á sinn eigin hátt. Það er ástæða þess að við stöndum þennan vörð um sjálfræði hópanna.
Það kann að virðast eins og að við getum gert hvað sem okkur dettur í hug innan hópa okkar, sama hvað hver segir. Þetta er rétt að hluta til. Hver hópur hefur algert frelsi, nema í málefnum sem varða aðra hópa eða N.A. samtökin í heild. En eins og hópsamviskan getur sjálfræðið reynst tvíeggjað sverð. Sjálfræði hópanna hefur verið notað til að réttlæta brot á erfðavenjunum. Ef þarna verður árekstur höfum við vikið frá meginmarkmiðinu. Ef við gætum þess vandlega að allt sem við gerum sé innan ramma erfðavenjanna; ef við skipum öðrum hópum ekki fyrir verkum eða þvingum þá til einhvers og ef við veltum vandlega fyrir okkur afleiðingum gjörða okkar – þá fer allt vel.
FIMMTA ERFÐAVENJAN
"Hver hópur á sér aðeins eitt meginmarkmið – að flytja fíklum sem enn þjást boðskapinn."
"Ertu að segja mér að meginmarkmiðið sé að flytja boðskapinn áfram? Ég hélt að við værum komin hingað til að verða edrú. Ég hélt að meginmarkmið okkar væri að ná bata frá fíkniefnaneyslu." Hvað einstaklinginn varðar er þetta sannarlega rétt; félagarnir eru hingað komnir til að öðlast frelsi frá fíkn og nýtt líf. Hópar eru hins vegar ekki háðir fíkniefnum og ná ekki bata. Það eina sem hópur getur gert er að sá fræi batans og leiða fíkla saman svo galdur samúðarinnar, heiðarleikans, umhyggjunnar, gjafmildinnar og þjónustunnar geti skilað verki sínu. Þessi erfðavenja þjónar þeim tilgangi að tryggja að andrúmslofti sem einkennist af bata sé viðhaldið. Því markmiði náum við aðeins með því að hóparnir okkar einbeiti sér að batanum. Sú staðreynd að við, hver einasti hópur, einbeitum okkur að því að bera boðskapinn áfram tryggir áreiðanleika; fíklar geta treyst á okkur. Eining í verkum okkar og markmiðum gerir það mögulegt sem við héldum að væri ómögulegt – bati.
Í tólfta sporinu í prógramminu segir líka að við eigum að flytja fíklum sem enn þjást boðskapinn. Að starfa með öðrum er öflugt verkfæri. "Meðferðarlegt gildi þess að einn fíkill hjálpi öðrum á sér enga hliðstæðu." Það var á þennan hátt sem nýliðinn fann N. A. og lærði að vera edrú. Fyrir aðra félaga ítrekar þetta ennfremur mikilvægi þess að vera skuldbundinn batanum. Hópurinn er öflugasti vettvangur okkar til að bera út boðskapinn. Þegar einstaklingur ber út boðskapinn er hann að vissu leyti bundinn hans eigin túlkun og persónuleika. Tungumálið er helsta vandamál bókmenntanna. Tilfinningarnar, ákafinn og krafturinn tapast stundum. Í hópunum, þar sem margir ólíkir persónuleikar koma saman, er boðskaðurinn um bata ræddur hvað eftir annað.
Hvað myndi gerast ef meginmarkmið hópa okkar væri eitthvað annað? Við höldum að þá myndi boðskapurinn útvatnast og týnast. Ef við einbeittum okkur að því að afla fjár gætu margir orðið ríkir. Ef við værum skemmtifélag gætum við eignast marga vini og elskhuga. Ef við myndum sérhæfa okkur í menntun sætum við uppi með fullt af gáfuðum fíklum. Ef sérgrein okkar væri læknisaðstoð yrðu margir hraustir. Ef hópar okkar hefðu eitthvað annað markmið en að bera út boðskapinn myndu margir deyja og fáir næðu bata.
Hver er boðskapur okkar? Boðskapurinn er sá að fíklar, allir fíklar, geta hætt neyslu fíkniefna, misst löngunina í fíkniefni og eignast nýtt líf. Boðskapur okkar er von og loforð um frelsi. Þegar upp er staðið getur meginmarkmið okkar aðeins verið að flytja fíklum sem enn þjást boðskapinn vegna þess að hann er það eina sem við höfum að gefa.
SJÖTTA ERFÐAVENJAN
"N.A. hópur ætti aldrei að lýsa yfir stuðningi við neina skylda aðstöðu eða önnur málefni, ljá þeim nafn sitt eða styðja þau fjárhagslega til að fjármál, eignir og upphefð fjarlægi okkur ekki meginmarkmiði okkar."
Í sjöttu erfðavenjunni okkar segir hvað við verðum að gera til að varðveita og vernda meginmarkmið okkar. Þessi erfðavenja er grunnurinn að þeirri stefnu okkar að vera engum háð og er ákaflega mikilvæg fyrir vöxt og viðgang Narcotics Anonymous.
Lítum á hvað þessi erfðavenja segir. Það fyrsta sem hópur ætti aldrei að gera er að lýsa yfir stuðningi. Að lýsa yfir stuðningi felur í sér að veita blessun sína, samþykki eða meðmæli. Stuðningsyfirlýsingar geta bæði verið beinar og óbeinar. Við sjáum beinar stuðningsyfirlýsingar dag hvern í sjónvarpsauglýsingum. Óbein stuðningsyfirlýsing kemur hins vegar ekki fram í beinum orðum.
Mörg önnur samtök vilja nýta sér nafn N.A. samtakanna. Að leyfa þeim það væri óbein stuðningsyfirlýsing og brot á þessari erfðavenju. Sjúkrahús, meðferðarstofnanir, fangahjálparsamtök og skilorðsskrifstofur eru meðal þeirra sem við eigum samskipti við þegar við berum út boðskap N.A. Þótt þessir aðilar séu einlægir og við höldum N.A. fundi innan veggja þessara stofnana getum við ekki lýst yfir stuðningi við þær, stutt þær fjárhagslega eða leyft þeim að nota nafn N.A. samtakanna til að vaxa. Við erum hins vegar reiðubúin til að bera boðskapinn inn í þessar stofnanir, til fíkla sem enn þjást svo þeir geti sjálfir tekið ákvörðunina.
Það næsta sem við megum ekki gera er að styðja fjárhagslega. Þetta er auðskiljanlegra. Að styðja fjárhagslega er að veita fé til eða fjármagna.
Það þriðja sem varað er við í þessari erfðavenju er að lána öðrum stofnunum nafn N.A. samtakanna til að auðvelda þeim að ná markmiðum sínum. Þannig hafa önnur samtök til dæmis margoft reynt að nota Narcotics Anonymous sem hluta af starfsemi sinni til að réttlæta fjárstuðning.
Þegar talað er um skylda aðstöðu í erfðavenjunni er átt við hvaða stað sem er þar sem N.A. félagar koma við sögu. Það gæti verið meðferðarstofnun, afeitrunarmiðstöð, ráðgefandi stofnun eða félagsheimili. Fólk ruglast auðveldlega á því hvað er N.A. og hvað er skyld aðstaða. Heimili fyrir fíkla sem eru að ná bata, sem N.A. félagar hafa stofnað eða starfrækja, verða að gæta þess að munurinn þarna á milli sé skýr. Mestur er sennilega ruglingurinn þegar félagsheimilin eiga í hlut. Nýliðar sem og eldri félagar rugla oft saman félagsheimilinu og Narcotics Anonymous. Við verðum að leggja sérstaka áherslu á að gera öllum grein fyrir því að fundaraðstaðan og N.A. eru ekki það sama. Þegar talað er um "önnur málefni" er átt við alla aðra starfsemi, framkvæmdir, trúarhópa, samfélög, samtök, skylt framtak eða annan félagsskap. Auðvelt er að greina flesta þessara aðila, nema hugsanlega annan félagsskap. Narcotics Anonymous er aðskilinn og afmarkaður félagsskapur á sínum eigin forsendum. Vandamál okkar er fíkn. Önnur tólfsporasamtök sérhæfa sig í öðrum vandamálum og þótt við getum tekið þátt í samstarfi með þeim tengjumst við þeim ekki. Að nota lesefni, ræðumenn og tilkynningar frá öðrum samtökum á fundum felur í sér óbeinan stuðning við önnur málefni.
Sjötta erfðavenjan varar okkur við því hvað getur gerst: " ... til að fjármál, eignir og upphefð fjarlægi okkur ekki meginmarkmiði okkar." Þetta getur valdið þráhyggju og fjarlægt okkur andlegum markmiðum okkar. Þessi afskræming á þeim getur steypt einstaklingum í glötun og haft skelfilegar afleiðingar fyrir hópinn. Þegar við, sem hópur, glötum sýninni á meginmarkmið okkar deyja fíklar sem hefðu getað náð bata.
SJÖUNDA ERFÐAVENJAN
"Hver N.A. hópur ætti að standa algerlega undir sér sjálfur og hafna utanaðkomandi fjárframlögum."
Að standa undir okkur sjálf er mjög veigamikill þáttur í hinu nýja lífi okkar. Fyrir einstaklinga felur þetta yfirleitt í sér mikla breytingu. Þegar við vorum í neyslu vorum við háð fólki, stöðum og hlutum. Við leituðum stuðnings annars staðar og þess sem okkur fannst við skorta. Sem fíklar í bata finnum við að við erum enn háð, en við erum ekki lengur háð umhverfi okkar heldur kærleiksríkum Guði og þeim innri styrk sem samband okkar við hann gefur okkur. Okkur sem áður virkuðum ekki sem manneskjur finnst við núna vera fær um hvað sem er. Draumar sem við gáfum upp á bátinn fyrir löngu fara að rætast. Fíklar hafa sem hópur verið byrði á samfélaginu. Í N.A. standa hóparnir ekki bara á eigin fótum heldur krefjast þeir réttarins til að fá að gera það.
Peningar hafa alltaf valdið okkur vandkvæðum. Við gátum aldrei fundið nóg til að halda okkur sjálfum uppi eða fjármagna neyslu okkar. Við unnum, stálum, svikum, betluðum og seldum okkur; það var aldrei til nægilegt magn til að fylla tómið innra með okkur. Í bata okkar geta fjármál ennþá verið vandamál.
Við þurfum pening til að halda fundunum gangandi; það þarf að borga leigu, birgðir og lesefni. Við efnum til samskota á fundum okkar til að standa undir þessum kostnaði og verði afgangur er honum varið til þess að styðja aðra þjónustu samtakanna og þjóna meginmarkmiði okkar. Því miður er oft lítið eftir þegar allt hefur verið borgað. Stundum gefa þeir félagar sem hafa efni á því aðeins meira til að hjálpa. Stundum er stofnuð nefnd til að sjá um fjáröflun. Þetta er allt til gagns og án þessa hefðum við ekki náð svona langt. Þjónusta N.A. samtakanna er og verður fjárþurfi og jafnvel þótt það sé stundum gremjulegt viljum við ekki hafa það öðruvísi; við vitum að það yrði of dýru verði keypt. Við verðum öll að standa saman og með því að standa öll saman finnum við að við erum hluti af einhverju sem er öflugra en við sjálf.
Stefna okkar í peningamálum er skýr: Við höfnum öllum utanaðkomandi fjárframlögum; félagsskapur okkar stendur algerlega undir sér sjálfur. Við þiggjum ekki fjármuni, lán og/eða gjafir. Æ sér gjöf til gjalda, jafnvel þótt gefið sé með góðum hug. Hvort sem verðið er peningar, loforð, tilslakanir, sérstakar viðurkenningar, stuðningur eða önnur greiðasemi er það of hátt fyrir okkur. Jafnvel þótt þeir sem vilja hjálpa okkur fullvissi okkur um að því fylgi engar kvaðir af okkar hálfu getum við samt ekki þegið aðstoð þeirra. Við höfum ekki efni á að láta félaga okkar leggja meira af mörkum en sanngjarnan hlut. Við höfum fundið að þetta veldur óeiningu og ágreiningi innan hópanna. Við stefnum ekki frelsi okkar í hættu.
ÁTTUNDA ERFÐAVENJAN
"N.A. skal ávallt vera samtök áhugafólks, en þjónustumiðstöðvar okkar mega ráða launað starfsfólk."
Áttunda erfðavenjan er lífsnauðsynleg fyrir stöðugleika N.A. samtakanna í heild. Til að skilja hana verðum við að skilgreina hvað átt er við með "áhugafólki" og "þjónustumiðstöðvum". Séu þessi hugtök rétt skilin skýrir þessi erfðavenja sig sjálf.
Í þessari erfðavenju segir að við höfum ekkert starfsfólk. Hér er átt við að á vegum okkar starfa engir sálfræðingar, læknar, lögfræðingar eða ráðgjafar. Prógrammið virkar þannig að einn fíkill hjálpar öðrum. Ef við réðum fagfólk til starfa hjá N.A. hópum myndi það rústa einingu okkar. Við erum einfaldlega jafningjar og fíklar að hjálpa hver öðrum.
Við tökum mark á fagfólki og berum ótakmarkaða virðingu fyrir því. Margir félaga okkar eru fagfólk á sínu sviði, en það er ekkert pláss fyrir atvinnumennsku innan N. A.
Þjónustumiðstöð er staður þar sem þjónustunefndir N.A. hafa starfsemi. Heimsþjónustuskrifstofan (The World Service Office) eða svæðisbundnar skrifstofur eru dæmi um þjónustumiðstöðvar. Félagsmiðstöðvar, meðferðarheimili og slík starfsemi er ekki þjónustumiðstöð N.A. og tengist ekki N.A. Þjónustumiðstöð er einfaldlega staður þar sem N.A. veitir þjónustu að staðaldri.
Í erfðavenjunni segir: "Þjónustumiðstöðvar okkar mega ráða launað starfsfólk." Þetta þýðir að þjónustumiðstöðvarnar mega ráða fólk til sérstakra starfa, svo sem að svara í síma, skrifstofustörf eða prentun. Slíkt starfsfólk er ábyrgt gagnvart þjónustunefnd. Eftir því sem N.A. samtökin stækka eykst þörfin fyrir svona starfsfólk. Starfsfólk getur verið nauðsynlegt til að tryggja skilvirkni innan sístækkandi samtaka.
Rétt er að útskýra muninn á "atvinnumennsku" og "launuðu starfsfólki" svo hann sé ljós. Atvinnumenn starfa við ákveðið fag, ekki til að þjóna N.A. samtökunum beint, heldur til að hagnast. Atvinnumenn eru ekki skuldbundnir erfðavenjum N.A. Starfsfólk okkar vinnur hins vegar út frá erfðavenjunum og er ábyrgt fyrir störfum sínum gagnvart þeim sem það þjónar, félagsskapnum.
Í áttundu erfðavenjunni meinum við ekki félögum okkar að vera fagfólk. En með því að gera engan félaga að atvinnumanni innan hópsins tryggjum við að við verðum ávallt "samtök áhugafólks".
NÍUNDA ERFÐAVENJAN
"N. A. samtökin sem slík ætti aldrei að skipuleggja, en við megum mynda þjónusturáð eða nefndir sem eru ábyrg gagnvart þeim sem þau þjóna."
Þessi erfðavenja skilgreinir hvernig félagsskapurinn virkar. Fyrst verðum við að skilja hvað N.A. er. Narcotics Anonymous eru fíklar sem langar að hætta neyslu og hafa tekið saman höndum til að takast það. Á fundum okkar koma félagar saman í þeim tilgangi að haldast edrú og að flytja boðskapinn um bata. Reynsluspor okkar og erfðavenjur eru sett fram í ákveðinni röð. Þau eru númeruð, röðin er engin tilviljun. Þau eru þaulskipulögð, en það er ekki skipulagning af því tagi sem átt er við í níundu erfðavenjunni. Í þessari erfðavenju merkir "að skipuleggja" að hafa yfirstjórn og stjórnvald. Í þessu samhengi er merking níundu erfðavenjunnar augljós. Án þessarar erfðavenju væru samtökin í andstöðu við andlegar grundvallarreglur okkar. Kærleiksríkur Guð, eins og hann birtist í samvisku hópa okkar, er okkar eina stjórnvald.
Í níundu erfðavenjunni er eðli þess sem við getum gert til að hjálpa N.A. skilgreint. Þar segir að við megum mynda þjónusturáð og nefndir til að þjóna þörfum félagsskaparins. Þau eru aðeins til í þeim tilgangi að þjóna félagsskapnum. Þannig er eðli þjónustu okkar eins og hún hefur þróast og verið skilgreind í þjónustuhandbók N.A.
TÍUNDA ERFÐAVENJAN
"N.A. samtökin hafa enga skoðun á óviðkomandi málefnum, þess vegna ætti aldrei að draga nafn N.A. samtakanna inn í almenn ágreiningsefni."
Til að ná andlegum markmiðum okkar verða N.A. samtökin að vera þekkt og njóta virðingar. Ekkert gerir þetta eins augljóst og saga okkar. Samtökin voru stofnuð árið 1953. Í tuttugu ár var félagsskapurinn lítill og óþekktur. Á áttunda áratug síðustu aldar gerði samfélagið sér grein fyrir því að fíkniefnaneysla var alheimsfaraldur og fólk fór að leita lausna. Í kjölfarið fylgdi breyting á almennum viðhorfum til fíkla. Þessi hugarfarsbreyting auðveldaði fíklum að leita sér hjálpar án pukurs. N.A. hópar spruttu upp á mörgum stöðum þar sem við höfðum verið illa séð áður. Fíklar í bata ruddu brautina fyrir fleiri hópa og meiri bata. Í dag er N.A. alheimssamtök. Við erum þekkt og virt alls staðar.
Ef að fíkill hefur aldrei heyrt um okkur , getur hann ekki leitað til okkar. Ef að þeir sem vinna á sviði fíknisjúkdómsins vita ekki af tilvist okkar, geta þeir ekki bent á okkur. Einn af mikilvægustu hlutunum sem við getum gert til að viðhalda meginmarkmiði okkar er að láta fólk vita hver, hvað og hvar við erum. Ef við gerum þetta og viðhöldum góðu orðspori samtakanna, munum við vissulega dafna.
Bati okkar segir allt sem segja þarf. Tíunda erfðavenjan þjónar beinlínis þeim tilgangi að vernda orðspor okkar. Í þessari erfðavenju segir að N.A. hafi enga skoðun á óviðkomandi málefnum. Við tökum ekki afstöðu. Við mælum ekki með neinu. N.A. samtökin taka ekki þátt í stjórnmálum, þá værum við að bjóða heim sundrungu. Það myndi stofna félagsskapnum í voða. Þeir sem eru sammála okkur myndu hrósa okkur fyrir að taka afstöðu, en alltaf væru einhverjir ósammála. Fyrst afleiðingarnar eru svona hrikalegar er engin furða að við kjósum að taka ekki afstöðu til almennra ágreiningsefna. Til að tryggja viðgang okkar sjálfra höfum við enga skoðun á óviðkomandi málefnum.
ELLEFTA ERFÐAVENJAN
"Kynning okkar út á við byggist á aðlöðun frekar en áróðri; við gætum ávallt nafnleyndar í fjölmiðlum."
Þessi erfðavenja tekur á samskiptum okkar við þá sem eru utan félagsskaparins. Þar er okkur leiðbeint um hvernig við eigum að bera okkur að á opinberum vettvangi. Ímynd okkar samanstendur af því sem við höfum að bjóða, leið til að lifa lífinu án fíknefna sem hefur margsannað sig að skilar árangri. Þótt mikilvægt sé að við náum til eins margra og mögulegt er skiptir sköpum að við séum varkár í auglýsingum, dreifibréfum og lesefni sem komið getur fyrir sjónir almennings.
Það sem gerir okkur aðlaðandi er að við höfum náð árangri á okkar eigin forsendum. Við höfum komist að því að árangur okkar segir sína sögu; hann er kynning okkar.
Í þessari erfðavenju segir ennfremur að við skulum gæta nafnleyndar í fjölmiðlum. Þetta er gert til að vernda félagsskapinn og orðspor Narcotics Anonymous. Enginn einstaklingur innan eða utan samtakanna er talsmaður Narcotics Anonymous.
TÓLFTA ERFÐAVENJAN
"Nafnleynd er andlegur grunnur allra erfðavenja okkar og minnir okkur á að láta grundvallarreglur ávallt vega þyngra en einstaklinga."
Nafnleynd felst einfaldlega í því að nafn viðkomandi kemur ekki fram. Í tólftu erfðavenjunni felst að "ég" verður "við". Andlegur grunnur okkar er mikilvægari en einhver einn hópur eða einstaklingur.
Þegar við finnum hvernig við verðum nánari vaknar með okkur auðmýkt. Auðmýktin gerir okkur kleift að vaxa og dafna frjáls og tekur af okkur óttann við að vinnuveitendur okkar, fjölskylda eða vinir þekki okkur sem fíkla. Þess vegna leitumst við af öllum mætti við að virða þá reglu að "það sem er sagt á fundum fer ekki lengra".
Í öllum erfðavenjunum er talað um "okkur" og "okkar" en ekki "mig" og "mitt". Með því að vinna saman að sameiginlegri velferð okkar varðveitum við sannan anda nafnleyndarinnar.
Við höfum heyrt frasann "grundvallarreglur ofar einstaklingum" svo oft að hann er orðinn að klisju. Þótt okkur kunni að greina á sem einstaklinga gerir sú andlega grundvallarregla sem nafnleyndin er okkur öll að jafningum innan hópsins. Enginn félagi er meiri eða minni en nokkur annar félagi. Öll eftirsókn eftir persónulegum ávinningi varðandi kynlíf, eignir og samfélagsstöðu okkar sem olli okkur svo miklum sársauka í fortíðinni gufar upp ef við höldum okkur við nafnleynd sem andlega grundvallarreglu. Nafnleyndin er ein helsta stoðin undir bata okkar og hún er grunnur erfðavenja okkar og félagsskapar. Hún verndar okkur fyrir brestum okkar sjálfra og gerir persónuleika og ágreining þeirra á milli máttvana. Nafnleynd í framkvæmd gerir það að verkum að grundvallarreglur vega ávallt þyngra en einstaklingar.