FJÓRÐI KAFLI
HVERNIG ÞAÐ VIRKAR
Ef þig langar í það sem við höfum að bjóða og ert reiðubúin(n) að leggja eitthvað á þig til að öðlast það, þá ertu tilbúin(n) að stíga ákveðin spor. Þetta eru grundvallarreglurnar sem gerðu bata okkar mögulegan.
1. Við viðurkenndum að við vorum vanmáttug gagnvart fíkn okkar, að líf okkar var orðið stjórnlaust.
2. Við fórum að trúa því að máttur, okkur æðri, gæti gert okkur andlega heil að nýju.
3. Við tókum þá ákvörðun að fela líf okkar og vilja umsjá Guðs, samkvæmt skilningi okkar á honum.
4. Við gerðum leitandi og óttalaus siðferðisleg reikningsskil í lífi okkar.
5. Við viðurkenndum fyrir Guði, sjálfum okkur og annarri manneskju nákvæmt eðli yfirsjóna okkar.
6. Við vorum þess albúin að láta Guð fjarlægja alla þessa skapgerðarbresti.
7. Við báðum Guð í auðmýkt að losa okkur við brestina.
8. Við skráðum misgjörðir okkar gagnvart þeim sem við höfðum skaðað og urðum þess reiðubúin að gera þeim öllum yfirbót.
9. Við bættum fyrir brot okkar milliliðalaust hvenær sem færi gafst, nema þegar það hefði skaðað þá eða aðra.
10. Við héldum áfram að gera persónuleg reikningsskil og þegar út af bar viðurkenndum við yfirsjónir okkar undanbragðalaust.
11. Við leituðumst við, með bæn og hugleiðslu, að styrkja vitundarsamband okkar við Guð, samkvæmt skilningi okkar á honum, og báðum aðeins um að fá að vita vilja hans og að öðlast máttinn til að framkvæma hann.
12. Eftir að hafa orðið fyrir andlegri vakningu við að stíga þessi spor reyndum við að flytja fíklum þennan boðskap og fylgja þessum grundvallarreglum á öllum sviðum lífs okkar.
Þetta hljóma eins og mikil fyrirmæli og við getum ekki gert þetta allt í einu. Við urðum ekki fíklar á einum degi, svo mundu – hægt og rólega hefst það.
Það er eitt umfram allt annað sem getur sigrað okkur í batanum. Það er hugarfar skeytingarleysis og virðingarleysis fyrir andlegum reglum. Þrennt sem er ómissandi er heiðarleiki, opinn hugur og fúsleiki. Með þetta í farteskinu erum við lögð af stað.
Okkur finnst það hvernig við nálgumst fíknisjúkdóminn fullkomlega raunhæft vegna þess að meðferðarlegt gildi þess að einn fíkill hjálpi öðrum á sér enga hliðstæðu. Okkur finnst okkar leið vera hagkvæm, því einn fíkill getur best skilið annan fíkil og hjálpað honum. Við trúum að því fyrr sem við horfumst í augu við vandamál okkar í samfélaginu í daglegu lífi okkar, þeim mun fyrr verðum við almennilegir, ábyrgir og virkir þjóðfélagsþegnar
Eina leiðin til að lenda ekki aftur í neyslu er að taka ekki þetta fyrsta fíkniefni. Ef þú ert eins og við veistu að eitt er einu of mikið og þúsund er alls ekki nóg. Við leggjum ríka áherslu á þetta, því við vitum að þegar við notum fíkniefni í einhverri mynd eða skiptum einu efni út fyrir annað leysum við aftur úr læðingi vítahring fíknarinnar.
Að hugsa um áfengi sem frábrugðið öðrum fíkniefnum hefur orðið mörgum fíklum að falli. Áður en við komum til N. A. litu mörg okkar öðruvísi á áfengi en önnur fíkniefni. Við höfum ekki efni á þessum ruglingi. Áfengi er fíkniefni. Við erum fólk með fíknisjúkdóm sem verður að vera í bindindi á öll fíkniefni til að ná bata.
Þetta eru nokkrar þeirra spurninga sem við höfum lagt fyrir okkur sjálf: Erum við viss um að við viljum hætta neyslu? Gerum við okkur grein fyrir því að við höfum enga stjórn á neyslu okkar? Áttum við okkur á því að þegar til lengri tíma er litið vorum það ekki við sem notuðum fíkniefnin – heldur þau okkur? Tóku fangelsi og sjúkrastofnanir við stjórn lífs okkar á einhverjum tíma? Sættum við okkur algerlega við þá staðreynd að allar tilraunir okkar til að hætta neyslu eða hafa stjórn á neyslunni brugðust? Vitum við að neysla okkar breytti okkur í fólk sem við viljum ekki vera; óheiðarlegt, hrokafullt, sjálfhverft fólk sem var endalaust upp á kant við sjálft sig og náungann? Trúum við því einlæglega að við höfum brugðist sem fíkniefnaneytendur?
Þegar við vorum í neyslu varð raunveruleikinn svo sár að meðvitundarleysi var æskilegra. Við reyndum að koma í veg fyrir að annað fólk vissi um þjáningu okkar. Við einangruðum okkur og bjuggum í fangelsum sem við smíðuðum úr einsemd okkar. Í þessari örvæntingu leituðum við hjálpar Narcotics Anonymous. Þegar við komum til N.A. erum við gjaldþrota á líkama, huga og sál. Við höfum þjáðst svo lengi að við erum reiðubúin til að gera hvað sem er til að vera edrú.
Eina von okkar er í því fólgin að fara að fordæmi þeirra sem hafa staðið frammi fyrir sama vandamáli og við og fundið lausn. Það gildir einu hver við erum, hvaðan við komum og hvað við höfum gert, það er tekið við okkur í N.A. Fíknin gefur okkur sameiginlegan grunn til að skilja hvert annað.
Eftir að hafa mætt á nokkra fundi fer okkur að líða eins og loksins tilheyrum við einhverju. Á þessum fundum erum við kynnt fyrir tólf reynslusporum Narcotics Anonymous. Við lærum að vinna þessi spor í þeirri röð sem þau eru skrifuð niður og að nota þau frá degi til dags. Þessi spor eru lausnin. Þau eru sjúkrakassinn. Þau eru vörn okkar fyrir fíkn sem er banvænn sjúkdómur. Sporin eru reglurnar sem gera batann mögulegan.
FYRSTA SPORIÐ
"Við viðurkenndum að við vorum vanmáttug gagnvart fíkn okkar, að líf okkar var orðið stjórnlaust."
Það skiptir engu máli hvað eða hve mikið við notuðum. Innan Narcotics Anonymous verðum við fyrst og fremst að vera allsgáð. Við förum að átta okkur á því að við getum ekki notað fíkniefni og lifað eðlilegu lífi jafnhliða notkun okkar. Þegar við höfum loks viðurkennt vanmátt okkar og getuleysi til að stjórna eigin lífi opnum við um leið dyrnar að batanum.
Enginn gat í raun sannfært okkur um að við værum fíklar. Þá játningu verðum við að eiga með sjálfum okkur. Þegar efasemdir skjóta upp kollinum innra með okkur spyrjum við okkur gjarna: "Get ég enn stjórnað notkun minni á einhverjum efnum sem eru hug- eða skapbreytandi?" Flestum fíklum skilst að slík stjórn er óhugsandi jafnskjótt og spurt er. Hvaða niðurstöðu sem við kunnum að komast að gerum við okkur þó grein fyrir þeirri staðreynd að við getum ekki stjórnað neyslu okkar þegar til lengri tíma er litið.
Þessar staðreyndir gefa ljóslega til kynna vanmátt fíkilsins þegar fíkniefni eru annars vegar. Vanmáttur merkir að við notum fíkinefni gegn eigin vilja. Því ef við getum ekki lagt fíkniefni til hliðar, hvernig dettur okkur þá í hug að segjast vera við stjórnvölinn? Vanmáttur okkar gagnvart fíkniefnum, þó staðfastur viljastyrkur og einlæg þrá liti allar okkar ákvarðanir, er það sem við vísum til þegar við segjum: "Við höfum ekkert val." Engu að síður öðlumst við ákveðið val þegar við hættum að réttlæta neyslu okkar.
Ekkert okkar rambaði inn í þennan félagsskap brennandi af kærleika, heiðarleika, opnum hug eða fúsleika. Þvert á móti höfðum við umbreyst í fólk sem ekki gat notað lengur vegna líkamlegs, geðræns og andlegs sársauka. Og þannig fæddist fúsleiki okkar; þegar allar aðrar leiðir höfðu lokast.
Vanhæfni okkar til að stjórna neyslu á fíkniefnum er eitt megineinkenni fíknisjúkdómsins. Aftur á móti erum við ekki einungis vanmáttug gagnvart fíkniefnum heldur einnig gagnvart fíknisjúkdómnum sjálfum. Þessa staðreynd er okkur nauðsynlegt að viðurkenna svo við getum náð bata. Fíkn er líkamlegur, andlegur og huglægur sjúkdómur sem hefur áhrif á öll svið lífs okkar.
Hinn líkamlegi þáttur fíknisjúkdómsins birtist í hinni áráttukenndu neyslu fíkniefna; við erum ófær um að hætta neyslu þegar við erum á annað borð byrjuð. Huglægi þátturinn endurspeglast í þráhyggjukenndri hegðun okkar, jafnvel yfirþyrmandi löngun okkar til að nota, og það þó neyslan sé á góðri leið með að leggja líf okkar í rúst. Andlegi þátturinn birtist í algerri sjálfsmiðun. Jafnvel þegar öll rök bentu til hins gagnstæða fannst okkur sem við gætum hætt að nota fíkniefni þegar við vildum. Afneitun, hliðarfíknir, réttlætingar, afsakanir, tortryggni í garð annarra, sektarkennd, niðurlæging, vanræksla, smán og vansæmd, einangrun og algert stjórnleysi; allt þetta má rekja til sjúkdóms fíknarinnar. Sjúkdómur okkar er stigversnandi, ólæknandi og banvænn. Mörgum okkar léttir þegar í ljós kemur að þegar öllu er á botninn hvolft er það sjúkdómur sem við glímum við, ekki siðferðisbrestur.
Við berum ekki ábyrgð á sjúkdómi okkar, en við erum ábyrg fyrir bata okkar. Flest okkar reyndu árangurslaust að hætta neyslu fíkniefna upp á eigin spýtur, en við gátum hvorki lifað með né án fíkniefna. Og þannig fór að renna upp fyrir okkur sú staðreynd að við erum með öllu vanmáttug gagnvart fíkn okkar.
Mörg okkar reyndu að hætta notkun fíkniefna með viljastyrkinn einan að vopni. Þessi ákvörðun reyndist þó aðeins vera tímabundin lausn og þannig lærðist okkur að viljastyrkur einn var ekki nægur í baráttu okkar þegar til lengri tíma var litið. Við hugðum einnig á ótal önnur úrræði, sálfræðimeðferðir, spítalainnlagnir, meðferðarheimili, nýja elskhuga og/eða ástkonur, önnur bæjarfélög, breyttan starfsvettvang. Þrátt fyrir góðan ásetning fóru allar áætlanir út um þúfur. Við gerðum okkur grein fyrir því að allar þessar tilraunir okkar voru ekkert annað en fáránlegar réttlætingar á svívirðilegu rugli sem var farið að lita allt líf okkar og að á þann hátt höfðum við reynt að breiða yfir óreiðuna sem við ollum með fíkniefnaneyslu.
Þangað til við sleppum takinu á öllum fyrirvörum, hverjir sem þeir kunna að vera, er grunnurinn að bata okkar í bráðri hættu. Fyrirvarar svipta okkur öllum þeim stórkostlega ávinningi sem þetta prógramm hefur upp á að bjóða. Með því að leggja öll skilyrði á hilluna höfum við í raun gefist upp. Þá og einungis þá verðum við fær um að þiggja þá hjálp sem við nauðsynlega þurfum á að halda ef við eigum að ná bata frá fíkninni.
Spurningin er þó enn þessi: "Fyrst við erum vanmáttug, hvernig getur N. A. þá hjálpað?" Við hefjum vinnuna á því að biðja um hjálp. Undirstaða allrar vinnu okkar í prógramminu er viðurkenning á þeirri óhrekjanlegu staðreynd að sjálf erum við algerlega vanmáttug gagnvart fíkn okkar. Þegar við höfum gengist við þessari staðreynd höfum við meðtekið fyrri hluta fyrsta sporsins.
En önnur staðreynd verður að liggja ljós fyrir áður en grunnur okkar er fullgerður. Ef við látum af allri vinnu okkar hér mun aðeins hálfur sannleikurinn koma í ljós. Við erum snillingar í að hagræða sannleikanum. Í fyrsta lagi er okkur ekki erfitt að viðurkenna: "Jú, ég er vanmáttug(ur) gagnvart fíkn minni," en mörgum okkar verður einnig á að fylgja þeirri staðhæfingu eftir með orðum á borð við: "Þegar ég hef komið lífi mínu aftur í samt lag mun ég ráða við notkun mína á fíkniefnum." Slíkar hugsanir og gjörðir leiða okkur aftur á byrjunarreit; aftur í virka neyslu fíkniefna. Einhverra hluta vegna hvarflaði aldrei að okkur að spyrja: "Ef við getum ekki haldið fíkn okkar í skefjum, hvernig getum við þá haft stjórn á eigin lífi?" Líðan okkar án fíkniefna var hörmuleg og stjórnleysið blasti við í lífi okkar.
Atvinnuleysi, vanræksla og eyðilegging eru augljósir þættir í stjórnlausu lífsmynstri. Fjölskylda okkar er yfirleitt vonsvikin, forviða og skilningsvana á því hvernig við högum okkur og yfirgefur eða hafnar okkur. Félagslegur stöðugleiki, föst atvinna og/eða endurfundir við ástvini gera líf okkar ekki viðráðanlegt. Félagsleg upphefð og bati haldast ekki alltaf í hendur.
Val okkar stendur því um að gerbreyta fyrri hugsunarhætti okkar eða hefja fíkniefnaneyslu á ný. Þegar við í einlægni leggjum okkur öll fram fer sá ávinningur sem aðrir hafa öðlast að falla okkur í skaut. Þegar við þoldum ekki lengur við og gáfumst upp fyrir gömlum hugsunarhætti hófum við fyrst að breytast. Allt frá því augnabliki fór að renna upp fyrir okkur að hver einasti edrúdagur er vel heppnaður og skiptir þá engu hvað hann ber í skauti sér. Uppgjöf okkar merkir að við höfum slíðrað vopnin, að barátta okkar er á enda. Og þannig lærist okkur að sætta okkur við fíknina og lífið á sínum eigin skilmálum. Við öðlumst vilja til að gera allt sem heldur okkur allsgáðum, jafnvel það sem okkur er á móti skapi að gera.
Fram til þess tíma er við tókum fyrsta sporið höfðu ótti og efi litað líf okkar. Á þessum tímamótum stóðu flest okkar uppi týnd og ráðvillt. Eitthvað innra með okkur hafði breyst. Með því að vinna þetta spor höfðum við viðurkennt uppgjöf okkar samkvæmt meginreglum N.A. samtakanna. Þó verðum við aðeins fær um að sigrast á einangrun fíknarinnar með því að lýsa yfir algerri uppgjöf. Þá hjálp sem við fíklar þörfnumst er ekki hægt að veita fyrr en við höfum viðurkennt með öllu ósigur okkar. Þessar staðreyndir kunna að hljóma hræðilega í eyrum sumra en eru engu að síður stoðirnar sem allt líf okkar hefur hvílt á.
Fyrsta sporið merkir einfaldlega að ekkert okkar þarf í raun að nota aftur og sú staðreynd felur í sér stórkostlegt frelsi. Sum okkar taka sér nokkurn tíma áður en þau viðurkenna hversu óviðráðanlegt líf þeirra var í raun, á meðan öðrum okkar er engin staðreynd ljósari en sú að við réðum ekkert við okkar eigið líf. Engu að síður vissum við öll með tölu að fíkniefni bjuggu yfir mætti til að umbreyta okkur í manneskjur sem við vildum alls ekki vera.
Það eitt að vera allsgáð(ur) og vinna þetta spor leysir okkur úr okkar eigin hlekkjum. Engu að síður er vinnan að baki sporanna ekki fólgin í neinum göldrum. Og þannig förum við ekki einungis með orðin sem felast í þessu spori; við lærum að lifa eftir meginreglum þess. Okkur er nú farið að lærast að prógramm þetta felur í sér ýmsan ávinning.
Við höfum höndum tekið nýfundna von. Þegar hér er komið sögu förum við að gegna raunverulegu hlutverki í þeim heimi sem við öll lifum og hrærumst í. Tilgangur og innihald fer að færast yfir líf okkar og þannig er okkur bjargað úr klóm geðveiki, innilokunar og dauða.
Með því að játa vanmátt okkar og getuleysi til að stjórna okkar eigin lífi ljúkum við upp gáttum okkar fyrir mætti, öflugri okkur sjálfum og um leið þeirri hjálp sem hann getur veitt okkur. Það skiptir engu máli hvaðan við komum heldur einungis hvert við erum að fara.
ANNAÐ SPORIÐ
"Við fórum að trúa að máttur, okkur æðri, gæti gert okkur andlega heil að nýju."
Annað sporið er nauðsyn ef við ætlum að viðhalda bata okkar. Fyrsta sporið skilur eftir sig þörf fyrir trú á eitthvað sem getur hjálpað okkur að yfirstíga vanmáttarkenndina, tilgangs- og bjargarleysið.
Fyrsta sporið myndar tómarúm í lífi okkar. Við þurfum á einhverju að halda sem getur fyllt upp í þetta tóm. Þetta er tilgangur annars sporsins. Sum okkar taka þetta spor ekki alvarlega í fyrstu; við rennum í gegnum það án mikilla vangaveltna til þess eins að uppgötva að þau spor sem á eftir koma hafa engin áhrif á líf okkar og líðan fyrr en við höfum til fullnustu meðtekið innihald annars sporsins. Jafnvel þó að við hefðum þegar viðurkennt að við ættum við fíkniefnavandamál að stríða áttu mörg okkar enn í erfiðleikum með að viðurkenna þörf okkar fyrir staðfasta trú og andlegt heilbrigði.
Sjúkdómur okkar er stigversnandi, ólæknandi og banvænn. Á einn eða annan hátt fórum við öll út og borguðum fyrir okkar eigin tortímingu á raðgreiðslum. Öll sem eitt, allt frá sprautufíklinum sem stelur handtöskum að huggulegu, eldri konunni sem gengur milli tveggja til þriggja lækna og svíkur út löglega lyfseðla, eigum við eitt sameiginlegt: Við leitum sjálfstortíminguna uppi, einn poka í einu, nokkrar pillur í einu, eina flösku í einu – þar til við deyjum. Þetta er að minnsta kosti hluti af þeirri geðveiki sem fólgin er í fíkninni. Fíkillinn sem selur líkama sinn fyrir næsta skammti virðist við fyrstu sýn greiða mun hærra gjald en sú/sá sem einungis lýgur að læknum. Að lokum greiða þó báðir fyrir sjúkdóminn með lífi sínu. Geðveiki okkar er fólgin í því að gera í sífellu sömu mistökin og búast í hvert sinn við nýrri niðurstöðu.
Mörgum okkar verður ljóst þegar við komum inn í prógrammið að æ ofan í æ höfum við leitað í virka neyslu meðvituð um að líf okkar var á hraðri leið til algerrar glötunnar. Geðveiki okkar er fólgin í daglegri og/eða reglubundinni neyslu fíkniefna, vitandi vits að afleiðingar neyslunnar er bein líkamleg og geðræn tortíming. Geðveiki fíknisjúkdómsins kristallast í þeirri þráhyggjukenndu hegðun að sækja stöðugt í notkun á fíkniefnum. Spurðu nú sjálfa(n) þig þessarar spurningar: "Lít ég svo á að geðveiki hljóti að felast í þeirri hugmynd að ganga upp að næsta vegfaranda og spyrja: Afsakið, en getur þú nokkuð aðstoðað mig við að fá hjartaáfall og/eða hjálpað mér að lenda í banaslysi?" Ef þú ert sammála þeirri hugmynd að hegðun sem slík hljóti að heyra undir geðveiki ætti annað sporið ekki að vefjast fyrir þér.
Það fyrsta sem við gerum þegar við byrjum að vinna prógrammið er að hætta allri neyslu fíkniefna. Á þessum tímamótum skynjum við ljóslega þann sársauka sem fylgir því að lifa án fíkniefna án þess að nokkuð komi í stað þeirra. Sársaukinn þvingar okkur til að leita afls sem er máttugra okkar eigin vilja, afls sem getur leyst okkur undan oki þráhyggju okkar gagnvart fíkniefnum.
Ferlið þegar við vöknum til trúar er keimlíkt hjá flestum fíklum. Flest okkar skorti nothæft samband við mátt æðri okkur sjálfum. Einföld viðurkenning á þeim möguleika að til sé máttur, æðri okkur sjálfum, er upphafið á þessu þróunarferli. Flestum okkar þykir ekki erfitt að viðurkenna að fíknisjúkdómurinn hefur knúið áfram eyðileggjandi öfl í lífi okkar. Þrátt fyrir góðan ásetning og einlæga viðleitni var niðurstaða allra tilrauna okkar ávallt enn meiri hörmungar og dýpri örvænting. Að því kom að við sáum að við þurftum afl máttugra fíkninni. Skilningur okkar á æðri mætti er algerlega undir okkur sjálfum kominn. Þann skilning getur enginn annar haft fyrir okkur. Hvort við kjósum að nefna þann æðri mátt hópinn sjálfan, prógrammið og meginreglur þess eða Guð er undir okkur sjálfum komið. Einu viðmiðunarreglurnar sem okkur eru settar er að sá máttur búi yfir skilyrðislausum kærleika, beri ávallt umhyggju fyrir velferð okkar og sé máttugri en við sjálf. Við þurfum ekki einu sinni að vera trúuð til að geta gengið að þessari hugmyndafræði. Þvert á móti er tilgangurinn sá að við könnum upp á eigin spýtur og með opnum hug trú okkar á æðri mátt. Vissulega lenda sumir félagar í hópi okkar í erfiðleikum með þessar sömu hugmyndir en fyrr eða síðar munum við á endanum rata réttu leiðina og finna þá hjálp sem við þurfum svo nauðsynlega á að halda ef við höldum leit okkar áfram og viðhöldum opnum huga.
Við tókum þátt í umræðum og hlustuðum á aðra segja frá. Við sáum aðra ná bata og þeir sögðu okkur hvað virkaði fyrir þá. Við fórum að greina tilvist æðri máttar sem ekkert okkar gat útskýrt til fullnustu. Andspænis þessum óræku sönnunum fór að renna upp fyrir okkur að til væri máttur æðri okkur sjálfum. Við getum leitað til þessa máttar löngu áður en okkur lærist að skilja hann.
Þegar við sjáum óútskýranlegar tilviljanir og kraftaverk, stór sem smá, eiga sér stað í lífi okkar breytist trú okkar í traust. Okkur fer að líða vel í návist okkar æðri máttar og sækjum styrk til hans. Samhliða því sem traust okkar vex í garð þessa máttar lærist okkur að sigrast á óttanum við lífið.
Trúin færir okkur nær andlegu heilbrigði að nýju. Máttur til persónulegra framkvæmda sprettur af þessari trú. Til að halda áfram göngu okkar eftir leið batans er okkur nauðsynlegt að tileinka okkur þetta spor. Þegar trú okkar hefur vaxið erum við orðin tilbúin til að taka þriðja sporið.
ÞRIÐJA SPORIÐ
"Við tókum þá ákvörðun að fela líf okkar og vilja umsjá Guðs, samkvæmt skilningi okkar á honum."
Okkur fíklum reyndist auðvelt að leggja líf okkar og vilja ítrekað í hendur eyðileggjandi afla. Vilja okkar og lífi var með öllu stjórnað af fíkniefnum. Í raun vorum við rígbundin þeirri tímabundnu fullnægju sem fíkniefni veittu okkur. Fíkniefni drottnuðu algerlega yfir lífi okkar; líkama, hug og sál. Þessar upplifanir veittu okkur ánægju um tíma en svo tók sælutilfinning okkar skyndilega að hjaðna. Forljótar hliðar fíknisjúkdómsins fóru nefnilega að taka á sig skýra mynd. Smám saman tók að renna upp fyrir okkur að því hærra sem fíkniefnin fleyttu okkur þeim mun neðar sukkum við í forarpytt fíknarinnar. Að lokum stóðum við frammi fyrir tveimur erfiðum valkostum; að ganga óstyrkum fótum gegn um sársauka fráhalds eða halda neyslu áfram.
Á endanum komum við að krossgötum; við urðum að nota því við höfðum afsalað okkur getunni til að velja sjálf. Í örvæntingu fórum við nú að leita annarra leiða þar sem við höfðum algerlega gefið líf okkar og vilja á vald fíkniefna. Innan Narcotics Anonymous lærist okkur að taka þá ákvörðun að leggja vilja okkar og líf í umsjá Guðs eins og við skiljum hann. Þetta er risavaxið spor. Við þurfum ekki að vera trúuð; hver einasti félagi okkar getur tekið þetta spor. Allt sem til þarf er fúsleiki. Frumskilyrði þessarar vinnu er að við ljúkum upp gáttum okkar fyrir mætti, æðri okkur sjálfum.
Hugmyndir okkar um Guð grundvallast ekki á kreddufullum trúarkenningum heldur á persónubundnum skilningi okkar á honum. Nú stendur valið um þá aðferðafræði sem hentar hverjum og einum best. Ófáir félaga okkar túlka Guð sem máttinn sem heldur okkur edrú og fjarri fíkniefnum. Réttur hvers og eins til að velja eigin hugmyndir um Guð er ekki bundinn skilyrðum. Þessi óskilyrtu réttindi gera okkur kleift að játa einstaklingsbundna trú okkar af fullum heiðarleika og þannig höldum við áfram að vaxa andlega.
Allt og sumt sem okkur reyndist nauðsynlegt var einfaldlega að reyna. Með því að sýna okkar bestu viðleitni fór prógrammið nú að virka fyrir okkur á sama hátt og það hafði áður gert fyrir þá fjölmörgu fíkla sem gengu leiðina á undan okkur. Í þriðja sporinu segir ekki: "Við létum vilja okkar og líf í umsjá Guðs", það segir einfaldlega: "Við tókum þá ákvörðun að láta vilja okkar og líf í umsjá Guðs, samkvæmt skilningi okkar á honum." Þetta var ákvörðun sem við tókum algerlega upp á eigin spýtur; ekki vegna fíkniefna, í þágu ástvina okkar, tilneydd af Fangelsismálastofnun, að fengnum tillögum sálfræðinga eða að læknisráði. Þessa ákvörðun tókum við alfarið sjálf! Í fyrsta sinn frá því að fíkniefni hófu að hafa áhrif á líf okkar höfðum við tekið raunverulega ákvörðun sem skipti sköpum fyrir velferð okkar.
Orðið ákvörðun bendir til framkvæmdar. Þessi ákvörðun er byggð á trú. Það eina sem við þurfum að trúa er að kraftaverkið sem hefur þegar átt sér stað í lífi þeirra fíkla sem hafa fetað bataleiðina muni einnig virka í lífi allra fíkla sem búa yfir löngun til að breytast. Við gerum okkur einfaldlega grein fyrir því að til er máttur andlegs eðlis sem getur gætt okkur umburðarlyndi, þolinmæði og þeim eiginleika að geta hjálpað öðrum. Mörg okkar hafa einfaldlega sagt: "Taktu vilja minn og líf, leiðbeindu mér í batanum, sýndu mér hvernig á að lifa." Sá léttir sem fylgir því að "láta af og leyfa Guði" gerir okkur kleift að þróa líf sem er þess virði að því sé lifað hvern dag.
Að leggja líf okkar í hendur æðri máttar lærist með daglegri iðkun. Þegar við í einlægni förum að reyna virðist allt fara að ganga upp. Mörg okkar hefja hvern dag með fábrotinni og einfaldri bæn til æðri máttar okkar og óska þannig handleiðslu gegnum daginn.
Þótt við vitum mætavel að það virkar að "sleppa tökunum" getur okkur stundum langað til að taka vilja okkar og líf aftur í eigin hendur. Jafnvel getur fokið í okkur þegar hann leyfir okkur það. Öðru hverju í bataferli okkar verður sú ákvörðun að biðja til æðri máttar um hjálp ein helsta uppspretta hugrekkis og andlegrar getu. Þessa ákvörðun er aldrei hægt að taka nægilega oft. Hljóðlega lýsum við yfir uppgjöf okkar og leyfum Guði, samkvæmt skilningi okkar á honum, einfaldlega að sjá fyrir velferð okkar.
Í upphafi hringsnerist höfuð okkar og okkur ásóttu hugsanir á borð við: "Hvað mun gerast ef ég legg þetta allt í hans hendur? Mun ég öðlast fullkomnun?" Þó voru hugmyndir okkar stundum raunsærri. Einhver okkar sneru sér til þrautreyndra N.A. félaga og báru upp spurninguna: "Hvernig gerðist þetta hjá þér?" Svarið við þessari spurningu er hins vegar persónubundið og er nánast aldrei það sama hjá tveimur félögum. Flestum ber þó saman um að heiðarleiki, opinn hugur og fúsleiki séu lykilatriði í þessu spori.
Við höfum nú lagt vilja okkar og líf í hendur máttar sem er æðri okkar eigin vilja. Séum við einbeitt og einlæg förum við fljótlega að greina breytingu til batnaðar. Ótti okkar þverr og trú okkar vex í réttu samhengi við skilning okkar á hinu sanna eðli uppgjafar. Þegar hér er komið höfum við sigrað í baráttunni við ótta, reiði, sekt, sjálfsvorkunn og þunglyndi. Nú verður okkur ljóst að mátturinn sem leiddi okkur inn í prógrammið gengur enn með okkur og mun halda þeirri handleiðslu áfram ef við einungis leyfum honum að leiða okkur áfram. Hægum skrefum erum við farin að stíga frá hinum lamandi ótta sem fylgir vonleysi okkar. Óræk sönnun um virkni þessa spors endurspeglast í nýjum lífsháttum okkar.
Okkur hefur nú lærst að njóta þess að lifa lífinu allsgáð og erum því farin að þrá meira af því góða sem N.A. félagsskapurinn hefur upp á að bjóða. Við höfum þegar gert okkur grein fyrir því að við getum ekki látið staðar numið hér í hinni andlegu vinnu okkar; við viljum allt sem okkur getur hlotnast.
Við erum nú loks reiðubúin til að hefja okkar fyrstu heiðarlegu sjálfsskoðun og hefjum því vinnuna sem fólgin er í fjórða sporinu.
FJÓRÐA SPORIÐ
" Við gerðum leitandi og óttalaus siðferðisleg reikningsskil í lífi okkar."
Með því að gera leitandi og óttalaus siðferðisleg reikningsskil byrjum við að greiða úr þeirri flækju óreiðu og mótsagna sem hafa litað líf okkar, allt í þeim tilgangi að komast nær þeirri manneskju sem við höfum í raun að geyma. Nú þegar við höfum tekið upp nýjan lífsstíl er okkur nauðsynlegt að losna við byrðar fortíðarinnar og loka þeim gildrum sem hömluðu leið okkar til þroska.
Þegar við hefjum ferðalag okkar inn í þetta spor óttast mörg okkar það skrímsli sem við kunnum að leysa úr læðingi, skrímslið sem býr innra með okkur og kynni að tortíma okkur ef því er hleypt lausu. Þessi óttatilfinning verður stundum svo lamandi að fáein okkar hætta jafnvel alfarið við að gera reikningsskilin sem skipta sköpum á bataleið okkar. Á ferðalagi okkar í gegn um sporin hefur okkur þó lærst að ótti er einfaldlega skortur á trú. Í sporunum sem komu á undan lærðist okkur að treysta Guði sem samkvæmt skilningi okkar á honum ber velferð okkar fyrir brjósti og elskar okkur ávallt skilyrðislaust. Þarafleiðandi er ótti okkar óþarfur; við getum ávallt leitað leiðsagnar okkar æðri máttar.
Sjálfsblekking og sjálfsréttlæting var um langt skeið sérsvið okkar. Með því að skrifa niður reikningsskilin yfirstígum við þessar hindranir sem hafa lengi verið í vegi okkar. Með því að skrifa niður á blað reikningsskil okkar ljúkum við upp dyrum undirmeðvitundarinnar og lýsum upp áður óþekkt skúmaskot hugans sem eru vandlega falin þegar við einfaldlega ræðum um og segjum frá því hvaða manneskju við höfum að geyma. Með því að skrifa niður reikningsskilin verður okkur mun ljósara hver við í raun erum og um leið verður okkur nánast ókleift að afneita sönnu eðli okkar. Heiðarlegt sjálfsmat gegnir lykilhlutverki í lífi okkar sem nú hefur tekið nýja stefnu.
Þessi staðreynd liggur ljós fyrir: Meðan við vorum enn virk var okkur ómögulegt að vera heiðarleg gagnvart sjálfum okkur. Sú viðurkenning að fíknin hafi yfirbugað okkur og að við þurfum sárlega á hjálp að halda er fyrsta skref okkar í átt að fullkomnum heiðarleika. Oft tók það okkur langan tíma að viðurkenna hversu fullkominn ósigur við hefðum beðið. Við sáum að við náum ekki fullum líkamlegum, huglægum né andlegum bata á einni nóttu. En fjórða sporið styður okkur á bataleið okkar. Flest okkar átta sig nú á því að ekkert okkar var eins hræðilegt né stórkostlegt og við höfðum talið okkur trú um. En öll búum við yfir jákvæðum eiginleikum og þeir munu okkur til mikillar undrunar einnig koma berlega í ljós í reikningsskilum okkar. Allir þeir félagar okkar sem hafa ástundað þessar lífsreglur lengur en við, þeir félagar okkar sem hafa þegar unnið fjórða sporið, geta vitnað um að það reyndist vera vendipunktur á bataleið þeirra.
Einhverjir falla í þá gryfju að nálgast reikningsskilin líkt og um syndajátningar sé að ræða, líkt og fjórða sporið eigi að innihalda játningar á hræðilegu eðli og röð mistaka; berorðum lýsingum á því hversu hræðilegar manneskjur við séum í raun. Öldur tilfinningalegrar sorgar geta hæglega orðið okkur að falli þegar við tökum upp nýjan lífsstíl og aðferð þessi er því hættuleg. Þetta er nefnilega ekki tilgangur fjórða sporsins. Þvert á móti er tilgangur þess að greiða úr úreltu hegðunarmynstri og ónothæfu lífsmynstri. Við tökum fjórða sporið til að öðlast styrk, innsæi og einnig til að dafna andlega. Sú aðferð sem við kjósum þegar við göngum inn í fjórða sporið er undir okkur sjálfum komin.
Fyrstu þrjú sporin eru nauðsynlegur undanfari fjórða sporsins en innihald þeirra gæðir okkur þeirri trú og hugrekki sem við þörfnumst í þessu spori. Í raun er ráðlegt að vinna þessi fyrstu þrjú spor með trúnaðarmanneskju okkar áður en við hefjum að vinna fjórða sporið. Okkur lærist að lifa þægilegu lífi með innihaldi þessara spora. Okkur lærist einnig að njóta þeirra forréttinda sem fylgja vinnu okkar. Lengi vel rak okkur stefnulaust áfram án þess að verða nokkuð ágengt. Nú hefjum við vinnuna sem liggur í fjórða sporinu og leggjum um leið allar efasemdir og ótta til hliðar. Til að einfalda hlutina ennfremur setjum við hugsanir okkar nú niður á blað og vinnum sporið eftir bestu getu.
Nú er mál að leggja fortíðina til hliðar; við megum ekki halda í liðna daga. Ætlunarverk okkar er að horfast í augu við fortíðina, að þessu sinni með raunsæju hugarfari. Nú þurfum við að greina fyllilega hvað í raun gerðist og greina eðli atburða svo okkur verði gert kleift að lifa eðlilegu lífi. Flest okkar óttast hvað kunni að gerast þegar draugum fortíðar er sleppt lausum úr hugarfylgsnum okkar, því við óttumst afleiðingar þeirra uppljóstrana. Okkur er á þessari stundu mikilvægt að muna að við erum ekki einsömul í þessari vinnu. Vilji okkar og líf er nú í höndum máttar, æðri okkar sjálfum.
Í fyrstu virtist algerlega óhugsandi að skrifa niður nákvæm og heiðarleg siðferðisleg reikningsskil. Vissulega var okkur gert slíkt ókleift meðan við enn vorum rekin áfram af eigin viljastyrk. Nú lútum við höfði eitt andartak og biðjum í þögn áður en við hefjum skrifin. Við biðjum okkar æðri mátt um styrk svo við megum skrifa ítarleg og óttalaus reiknisskil.
Fjórða sporið færir okkur nær okkar innri manneskju. Við skrifum nú um vankanta okkar og bresti; sektarkennd, skömm, eftirsjá, sjálfsvorkunn, gremju, reiði, þunglyndi, örvæntingu, bjargarleysi, einmanaleika, kvíða, sviksemi, vonleysi, mistök, ótta og afneitun.
Við skrifum allt það niður sem angrar okkur á þessari stundu. Öll hneigjumst við til neikvæðra hugsana; með því að setja hugsanir okkar niður á blað lærist okkur að hugsa á uppbyggilegan hátt um atburðarásina í lífi okkar.
Hér verða sterkar hliðar okkar og jákvæðir eiginleikar einnig skoðaðir til hlítar, því ef við ætlum að framkalla nákvæma og heilsteypta mynd af sjálfi okkar í þessum reiknisskilum þurfum við að tína allt til. Flestum okkar reynist þessi hluti fjórða sporsins erfiðastur, því við eigum flest erfitt með að sjá góða eiginleika sjálfra okkar. Engu að síður búum við öll yfir ákveðnum styrkleikum, góðum eiginleikum sem sumir hverjir koma upp á yfirborðið þegar við höfum tekið til hendinni og hafið þá vinnu sem felst í þessu prógrammi. Þessir eiginleikar eru til að mynda að vera edrú, víðsýn, trúuð, heiðarleg gagnvart meðbræðrum okkar, sátt, jákvæð og framkvæmdasöm, við deilum með öðrum, höfum fúsleika, trú, kærleika, þakklæti, góðmennsku og gjafmildi. Reikningsskil okkar ættu einnig að geyma eitthvað um sambönd okkar.
Við endurskoðum framkomu og gjörðir gærdagsins, við berum það saman við viðbrögð okkar í dag og ákvörðum þannig hvaða hegðun við viljum leggja af og hvaða viðbrögð við viljum þroska með okkur. Þessa vinnu innum við af hendi ótilneydd, eymdina gefum við sjálfviljug upp á bátinn. Þrátt fyrir að fjórða sporið hafi á sér orð fyrir að vera þungt í vöfum er það í raun sáraeinfalt.
Þegar við skrifum niður reikningsskilin megum við ekki leiða hugann að fimmta sporinu. Við skrifum það einfaldlega eins og fimmta sporið sé ekki til. Okkur er í sjálfsvald sett hvort við skrifum einsömul eða nærri öðrum, sú aðferð sem hentar höfundi reikningsskilanna sjálfra er best. Við skrifum einnig eftir hentugleika og það skiptir ekki öllu máli hvort við skrifum mikið eða lítið. Einhver sem hefur reynslu af sporinu sjálfu getur einnig hjálpað. Það eina sem skiptir máli eru sjálf siðferðislegu reikningsskilin. Ef hugtakið "siðferðisleg" angrar okkur getum við einnig kallað reikningsskilin jákvæð og neikvæð.
Eina rétta aðferðin til að skrifa reikningsskil er að skrifa þau! Það að hugsa um reiknisskil, tala um þau, skilgreina eðli reikningsskila og bollaleggja ákveðnar aðferðir mun ekki koma innihaldi þeirra niður á blað. Því setjumst við nú niður með blað og penna í hönd, óskum handleiðslu okkar æðri máttar og byrjum einfaldlega að skrifa. Allt það sem kann að fara gegnum huga okkar er efni í reikningsskilin. Þegar við höfum gert okkur grein fyrir því hvað við höfum litlu að tapa og mikinn ávinning hefjumst við handa.
Þumalputtareglan er þessi; við getum skrifað of lítið en við getum aldrei skrifað of mikið. Reikningsskilin eru sniðin að hverjum einstaklingi. Vissulega getur vinnan virst erfið og sársaukafull. Stundum geta reikningsskilin jafnvel sýnst ógerleg. Stundum óttumst við að það eitt að komast í tengsl við tilfinningar okkar muni hleypa af stað yfirþyrmandi keðjuverkun sársauka og jafnvel skelfingar. Sum okkar fresta reikningsskilunum af ótta við að gera mistök. Þessar hugsanir valda spennu og óþægindum þar sem við höfum ákveðið að virða tilfinningar okkar að vettugi. En óttinn við yfirvofandi örlög er óttanum við mistök yfirsterkari.
Reikningsskilin létta á okkur því sársaukinn við að ljúka þeim kemst ekki í hálfkvisti við þann sársauka sem fylgir því að fresta þeim. Á þennan hátt lærist okkur að sársauki getur mótað bataferli okkar. Af þessum sökum virðist okkur á endanum ekki hægt annað en að takast á við hann. Öll umræðuefni þeirra sporafunda sem við sækjum virðast á einn eða annan hátt fjalla um fjórða sporið eða dagleg reikningsskil. Meðan á þessum reikningsskilum stendur lærist okkur að takast á við alla þá atburði sem annars hefðu safnast fyrir í skúmaskotum huga okkar. Því lengur sem við ástundum meginreglur þær sem við lærum í þessu prógrammi, þeim mun oftar virðist Guð koma okkur í stöðu þar sem málefni koma upp á yfirborðið. Þegar það gerist skrifum við einfaldlega um það í reikningsskilin okkar. Nú förum við að njóta bata okkar því loks höfum við lært leið til að losna við skömm, sektarkennd og gremju.
Streitan, sem eitt sinn réði yfir lífi okkar er nú loks á undanhaldi. Það eitt að skrifa niður áhyggjur okkar og gremju er líkast því að lyfta lokinu af funheitum og kraumandi suðupotti. Nú er í okkar höndum að ákveða hvort við ljúkum við eldamennskuna, setjum lokið aftur á eða fleygjum því sem við höfum verið að sjóða í pottinum. Við þurfum ekki lengur að láta innihaldið malla.
Við setjumst nú niður með blað og penna í hönd, biðjum okkar eigin Guð að svipta hulunni af þeim skapgerðarveilum sem hafa valdið okkur sársauka og þjáningu. Við biðjum um hugrekki til að mega gera þessi reikningsskil ítarlega og óttalaust svo vinna þessi komi lagi á óreiðuna í lífi okkar. Í hvert sinn sem við biðjum og framkvæmum eftir því er sem allt fari á betri veg.
Við verðum ekki fullkomin. Ef við værum fullkomin værum við ekki mannleg. Hér er mikilvægast að við gerum okkar besta. Við notum þau verkfæri sem okkur eru gefin og þróum um leið þann hæfileika með okkur að lifa með tilfinningum okkar. Við viljum fyrir alla muni halda í þann ávinning sem okkur hefur þegar hlotnast; við viljum halda áfram að ástunda prógrammið. Reynslan hefur kennt okkur að hversu óttalaus og leitandi sem við erum í raun þá muni reikningsskilin ekki bera neinn varanlegan árangur nema á eftir fylgi öflugt og heiðarlegt fimmta spor.
FIMMTA SPORIÐ
"Við viðurkenndum fyrir Guði, sjálfum okkur og annarri manneskju nákvæmt eðli yfirsjóna okkar."
Fimmta sporið felur í sér lykilinn að frelsi. Þetta spor gerir okkur kleift að lifa edrú hvern dag eins og hann kemur fyrir. Það eitt að segja öðrum frá nákvæmu eðli yfirsjóna okkar leysir okkur úr fjötrum og gerir okkur kleift að lifa til fullnustu. Þegar við höfum skráð nákvæm reikningsskil í fjórða sporinu þurfum við í framhaldinu að kljást við innihaldið. Okkur hefur verið sagt að þeir brestir sem við þráumst við að láta af muni á endanum leiða okkur aftur í virka neyslu. Þannig muni þrákelkni við að halda í gamla siði á endanum veikja vilja okkar og hindra okkur á leið okkar í átt að hinni nýju lífsstefnu. Þegar við göngum inn í fimmta sporið með óheiðarlegu hugarfari verður niðurstaðan sú sama og við fengum í sífellu þegar við áður lifðum í neikvæðni og óheiðarleika.
Fimmta sporið leggur til að við játum afdráttarlaust fyrir Guði, sjálfum okkur og annarri manneskju nákvæmt eðli yfirsjóna okkar. Við tókum að skoða yfirsjónir okkar, grandskoðuðum hegðunarmynstur okkar og nú fór okkur að skiljast hvernig innri þættir sjúkdóms okkar voru gerðir. Nú setjumst við niður með annarri manneskju og segjum henni reikningsskil okkar upphátt.
Æðri máttur okkar gengur með okkur gegnum fimmta sporið. Okkur mun veitast sú hjálp sem við þörfnumst hér og um leið verðum við frjáls gagnvart sjálfum okkur og annarri manneskju. Í fyrstu virtist ónauðsynlegt að játa nákvæmt eðli yfirsjóna okkar fyrir æðri mætti okkar. "Guð er löngu búinn að átta sig á þessari vitleysu," reyndum við að segja. En þó svo að hann kunni að vita þetta allt verðum við að játa yfirsjónir okkar upphátt ef við ætlum að hafa árangur sem erfiði. Fimmta sporið er annað og meira en einföld lesning á fjórða sporinu.
Árum saman höfðum við reynt að flýja þá manneskju sem við í raun höfðum að geyma. Við vorum full af skömm vegna eigin persónuleika og höfðum einangrast frá umheiminum. Nú þegar við höfum fangað þennan skammarlega hluta fortíðar okkar getum við einfaldlega sópað honum í burtu í svo til einu handtaki með því einu að horfast í augu við hann og viðurkenna þessar yfirsjónir. Að skrifa þetta allt niður og loka svo innihaldið niðri í skúffu væri sorglegt. Yfirsjónir okkar nærast á myrkri en deyja í ljósi opinberunar.
Áður en við komum til Narcotics Anonymous vorum við sannfærð um að enginn gæti skilið þá hluti sem við höfðum gert. Við óttuðumst að ef við sýndum okkar sanna sjálf myndi okkur verða hafnað. Flestum fíklum þykir þess vegna óþægilegt að takast á við þetta. Nú skilst okkur að hugmyndir okkar voru byggðar á misskilningi því félagar okkar munu sýna okkur fullan skilning.
Að velja manneskjuna sem á að hlusta á fimmta sporið okkar er ákveðið vandaverk. Sú manneskja verður að hafa fullan skilning á því hvað felst í þessari vinnu okkar og einnig hvers vegna við verðum að ljúka henni. Þótt engar reglur gildi um val á þeirri manneskju sem verður fyrir valinu er traust þó mikilvægur þáttur í því vali. Fullt traust á einlægni og heilindi hlustandans verður að ríkja og vera sá grunnur sem gerir okkur fús til að stíga inn í þetta spor. Sumir í hópi félaga okkar velja ókunnuga til að hlýða á fimmta sporið, þótt flestir kjósi félaga úr Narcotics Anonymous. Félagar okkar virðast nefnilega síður líklegir til að skjóta inn illgjörnum athugasemdum eða misskilja ætlunarverk okkar.
Þegar við höfum á annað borð gert upp huga okkar og erum loks ein með þeirri manneskju sem við höfum valið hefjumst við handa að fenginni hvatningu þeirrar manneskju. Nú kappkostum við að vera réttsýn, heiðarleg og um leið nákvæm, því við höfum áttað okkur á þeirri staðreynd að við háum kapphlaup upp á líf eða dauða.
Sumir úr hópi okkar reyndu að breiða yfir hluta fortíðarinnar í þeirri von að sú leið myndi reynast auðveldari en að eiga við innstu tilfinningar okkar. Jafnvel grunar okkur að það eitt að skrifa niður fortíðina muni duga. En við megum ekki við því að gera þessi mistök. Þetta spor mun nefnilega varpa ljósi á yfirsjónir okkar og ástæðurnar sem lágu að baki hegðun okkar. Við getum ekki ætlast til þess að þessir þættir útskýri sig sjálfir. Loks er sem við yfirstígum vandræðaleg augnablik og um leið höfum við fyrirbyggt yfirvofandi sektarkennd.
Við sláum þessari vinnu alls ekki á frest. Þvert á móti er okkur mikilvægt að vera nákvæm. Nú er ætlun okkar að segja allan sannleikann upphátt og það eins fljótt og auðið er. Sú hætta að við ýkjum yfirsjónir okkar er alltaf fyrir hendi. Sú tilhneiging er alveg jafnhættuleg og sá möguleiki að við gerum lítið úr gjörðum okkar eða réttlætum hlut okkar í þeim. Þegar öllu er á botninn hvolft viljum við nefnilega enn hljóma vel.
Fíklum hættir til að lifa lífi sem er fullt af leyndarmálum. Árum saman huldum við lágt sjálfsmat okkar með falskri ímynd sem við settum upp í von um að geta blekkt annað fólk. Því miður blekktum við okkur sjálf mun meir en aðra. Engu að síður komum við oft fyrir sem aðlaðandi og örugg meðal fólks á meðan við í raun vorum að fela óöryggi okkar og ótta sem kraumaði undir niðri. Þessar grímur verða að falla. Þess vegna deilum við reikningsskilum okkar af fullum heiðarleika og sleppum engu. Með heiðarleika og nákvæmni að leiðarljósi göngum þetta spor á leiðarenda. Það eitt að ljóstra upp eigin leyndarmálum og varpa byrðum fortíðar af baki okkar er gríðarlegur léttir.
Yfirleitt segir hlustandi okkar hluta af sögu sjálfs sín þegar við deilum reynslu okkar með honum í þessu spori. Þannig lærist okkur að sjálf erum við ekki það sérstök. Þar að auki lærist okkur einnig að þessi trúnaðarvinur okkar, áheyrandi okkar í sporinu sjálfu, viðurkennir tilverurétt okkar og gagnrýnir okkur ekki fyrir hegðun okkar og kennir okkur um leið að sætta okkur við skapgerðarbresti okkar og þá hluta persónu okkar sem við sjálf gátum áður ekki sætt okkur við.
Það eitt að rifja upp öll mistök fortíðar kann að vera ómögulegt. Samt sem áður leggjum við okkur fram til hins ítrasta; við gerum okkar besta. Þegar hér er komið sögu fara raunverulegar tilfinningar að taka á sig andlegar myndir. Það sem áður var í okkar huga óljós mynd af andlegri kennisetningu tekur nú að umbreytast í andlegar upplifanir. Þessi frumskoðun okkar innri manneskju dregur oftast einnig fram í dagsljósið áður ógreinileg hegðunarmynstur sem okkur kann að mislíka í eigin fari. Engu að síður verðum við að skoða þessi mynstur í skýru ljósi svo hægt verði að vinna bug á neikvæðri hegðun okkar og breyta þessum mynstrum á uppbyggilegan hátt. Sannarlega getum við ekki framkallað þessar breytingar ef við erum ein á báti. Til þess verðum við að njóta hjálpar Guðs, samkvæmt skilningi okkar á honum, og stuðnings félaga okkar í Narcotics Anonymous.
SJÖTTA SPORIÐ
"Við vorum þess albúin að láta Guð fjarlægja alla þessa skapgerðarbresti."
Hvers vegna að biðja um laun fyrir þá vinnu sem við eigum enn eftir að ljúka? Þannig hegðun er bein ávísun á vandræði. Okkur fíklum hættir til að biðja um fyrirframgreiðslu án þess að ljúka þeirri erfiðisvinnu sem framundan er. Þess vegna reynum við að framkalla fúsleika þegar við stígum inn í sjötta sporið. Frammistaða okkar og einlægni í þessu spori helst nefnilega í hendur við löngun okkar til að breytast.
Langar okkur í raun að losna við gremju okkar, reiði og ótta? Vissulega finna margir úrkynjað öryggi í sársauka, kunnuglegum efa, óbeit á eigin hegðun og gamalgrónu hatri, þess vegna eiga sum okkar erfitt með að sleppa tökunum á þessum tilfinningum. Okkur finnst öruggara að halda í það sem við þekkjum en að fórna því fyrir hið óþekkta.
Það þarf að taka ákvörðun um að losna við persónuleikabrestina. Við þjáumst af því að það sem þeir gera okkur veikir okkur. Það sem við áður álitum stolt kemur okkur nú fyrir sjónir sem hroki. Ef við temjum okkur ekki auðmýkt blasir ekkert nema auðmýking við okkur. Ef við látum undan græðginni verðum við aldrei ánægð. Allt þar til við stigum inn í fjórða og fimmta sporið veltum við okkur upp úr ótta, reiði, óheiðarleika og sjálfsvorkunn. Þegar hér er komið sögu skyggja þessir sömu brestir hins vegar á getu okkar til að hugsa rökrétt. Eigingirni verður okkur óþolandi, tortímandi fjötur um fót og heldur okkur við slæmar venjur. Skapgerðarbrestir okkar éta upp tíma okkar og orku.
Þess vegna förum við vandlega yfir reikningsskilin í fjórða sporinu og skoðum vandlega hvað þessi brestir hafa gert okkur. Við förum að þrá að losna við þessa bresti. Við biðjum því eða gerum aðrar ráðstafanir sem eru nauðsynlegar svo við megum verða fús og um leið hæf til að hleypa Guði, samkvæmt skilningi okkar á honum, að, svo hann megi fjarlægja alla neikvæða eiginleika okkar. Við þurfum að gerbreyta persónuleika okkar ef okkur á að takast að vera edrú. Við viljum breytast.
Við ættum að skoða gömlu brestina okkar með opnum hug. Við gerum okkur grein fyrir þeim en samt gerum við áfram sömu mistökin og getum ekki brotist undan oki vanans. Við leitum til félagsskaparins eftir lífinu sem við þráum. Við spyrjum félaga okkar í samtökunum: “Slepptir þú?” og næstum undantekningarlaust er svarið: “Já, eins vel og ég gat.” Þegar við sjáum hvernig brestirnir eru til staðar í lífi okkar og viðurkennum tilvist þeirra getum við sleppt tökunum og haldið áfram inn í nýtt líf. Við sjáum að við erum að þroskast þegar við förum að gera ný mistök í stað þess að endurtaka sífellt þau gömlu.
Þegar við hefjum vinnu okkar í sjötta sporinu er mikilvægt að muna að við erum mennsk, að við ættum aldrei að gera óraunhæfar kröfur til sjálfra okkar. Þetta er spor fúsleikans. Fúsleiki er andleg forsenda sjötta sporsins. Sjötta sporið fleytir okkur lengra á hinu andlega ferðalagi okkar. En þar sem við erum öll mannleg mun okkur bera af leið.
Uppreisnargirni er skapgerðarbrestur sem grefur undan okkur þegar hingað er komið. En við megum ekki missa móðinn þótt uppreisnargirni skjóti upp kollinum. Tilfinningar sem þessar ýta undir kæruleysi og skort á umburðarlyndi sem við getum þó sigrast á með ákveðinni fyrirhöfn. Við höldum því ótrauð áfram og óskum sem áður eftir fúsleika til að láta af skapgerðarbrestum okkar. Við kunnum að efast um að Guði þyki við hæfi að líkna sig yfir okkur og sannfærumst um að eitthvað muni fara úrskeiðis. Því spyrjum við félaga okkar, sem nú svara: “Þú ert nákvæmlega þar sem þú átt að vera.” Við endurnýjum því fúsleika okkar til að láta fjarlægja skapgerðarbresti okkar. Við gefum okkur fyllilega á vald þeim sáraeinföldu leiðbeiningum sem felast í prógramminu. Þótt við séum ekki enn orðin fyllilega fús erum við þó á réttri leið.
Að lokum fer svo að trú, auðmýkt og sáttfýsi leysa stolt og uppreisnargirnina af hólmi. Okkur fer nú að lærast að þekkja innra eðli okkar. Vitund okkar fer að taka á sig þroskaðri mynd. Og samhliða því sem fúsleiki umbreytist í von fer okkur að líða betur. Jafnvel í fyrsta sinn fer að glitta í fyrstu sólargeisla okkar nýja lífs. Með þessa framtíðarsýn fyrir augum færumst við frá fúsleika að framkvæmd og stígum inn í sjöunda sporið.
SJÖUNDA SPORIÐ
"Við báðum Guð í auðmýkt að losa okkur við brestina."
Skapgerðarbrestir okkar, öðru nafni annmarkar, eru þeir þættir sem valda okkur öllum sársauka og eymd. Ef þessir þættir hefðu stuðlað að lífshamingju og aukið heilbrigði okkar hefðu örvænting og ótti aldrei gert vart við sig meðal okkar. Því var okkur nauðsynlegt að leyfa Guði, samkvæmt skilningi okkar á honum, að losa okkur við bresti okkar. Þegar við á annað borð höfðum tekið þá ákvörðun að leyfa Guði að fjarlægja hina eyðileggjandi og gagnslausu þætti persónuleika okkar hafði ferðalag okkar leitt okkur að upphafi sjöunda sporsins. Lífið í öllum sínum margbreytileika varð okkur einfaldlega um megn. Sú staðreynd að einsömul gætum við ekki sigrað í þessari baráttu rann ekki upp fyrir okkur fyrr en okkur voru allar bjargir bannaðar. Þegar við höfðum sætt okkur við þessar staðreyndir fór loks að örla á smávegis auðmýkt. Þetta er megininntak sjöunda sporsins. Auðmýkt er afleiðing þess að vera heiðarlegur gagnvart sjálfum sér. Við höfum stundað það að vera heiðarleg síðan í fyrsta sporinu. Við viðurkenndum fíkn okkar og vanmátt. Við fundum mátt sem var æðri okkur sjálfum og lærðum að leggja traust á hann. Í framhaldi af því tókum við líf okkar til gagngerrar skoðunar og lærðum þannig eitt og annað um okkar innri mann. Það eitt að vera auðmjúkur er að sættast við sjálfan sig og koma til dyranna eins og maður er klæddur. Ekkert okkar er algott né alslæmt. Öll höfum við kosti og glímum við galla. Þó er okkur mikilvægast að muna að við erum mannleg.
Auðmýkt er jafnmikilvægur eiginleiki í edrúmennsku okkar og matur og vatn ef við eigum að lifa af. Eftir því sem sjúkdómur okkar þróaðist helguðum við krafta okkar því að fullnægja veraldlegum þörfum okkar. Við urðum stöðugt að fullnægja frumþörfum okkar.
Sjöunda sporið felur í sér beina framkvæmd, á þessari stundu biðjum við Guð um hjálp og liðveislu. Okkur verður einnig að skiljast að okkar eigin hugrenningar fela ekki í sér einu lausnina; hér getur annað fólk sannarlega orðið að liði. Þegar aðrir benda okkur á skapgerðarbresti okkar er sennilegast að fyrstu viðbrögð okkar séu að fara í vörn. Við verðum að skilja að við erum ekki fullkomin. Við megum alltaf við því að halda áfram að þroskast. Ef við í raun æskjum frelsis er okkur nauðsynlegt að leggja við hlustir þegar aðrir fíklar leggja orð í belg. Ef þeir skapgerðarbrestir sem við komum auga á eru raunverulegir og ef við sjáum okkur fært að losna við þá er áreiðanlegt að við finnum til vellíðunar.
Sum okkar kjósa að krjúpa á kné í þessu spori. Einhverja setur hljóða og enn aðrir bregðast við með tilfinningaþrunga eins og til að leggja enn ríkari áherslu á fúsleika sinn. Orðið auðmýkt vísar hér til þess að við biðjum mátt æðri okkur sjálfum um að fá að lifa frjáls undan oki fortíðar okkar. Sum okkar ganga inn í þetta spor án þess að sækja um frest, full af trúnaðartrausti og barnslegri trú, einfaldlega vegna þess að við erum komin með ógeð á hegðun okkar og líðan. Hvernig sem við förum að því þá göngum við alla leið í þessu spori.
Þetta er leiðin að andlegum þroska. Með hverjum deginum sem líður tökum við breytingum. Hægt og bítandi rjúfum við einangrun og einsemd fíknarinnar um leið og við opnum hægt og varlega dyrnar að eðlilegu lífi. Við öðlumst ekki þroska með því einu að óska þess heldur með því að framkvæma og biðja. Megininntak sjöunda sporsins er að stíga út úr eigin sjálfi og reyna eftir fremsta magni að framkvæma vilja æðri máttar.
Kæruleysi og skortur á ábyrgð getur hæglega staðið í vegi fyrir okkur þegar við vinnum þetta spor. Ef þessir eiginleikar ná yfirhöndinni rennur andlegt innihald þessarar vinnu úr greipum okkar og gömul vandræði og skapgerðarbrestir fara að skjóta upp kollinum á ný. Ein hættan er sú að við beitum sjálf okkur of miklu harðræði.
Með því að deila reynslu okkar með öðrum fíklum í bata getum við þó sneitt hjá því að taka okkur sjálf of grafalvarlega. Með því að sætta okkur við bresti annarra öðlumst við auðmýkt og þannig greiðum við götu okkar að því að losna við okkar eigin bresti. Guð vinnur oft í gegn um þá einstaklinga sem bera nægilega virðingu fyrir bataferlinu til að sýna það hugrekki að benda á bresti okkar.
Okkur hefur nú lærst að auðmýkt gegnir lykilhlutverki í þessu prógrammi og hinum nýja lífsstíl okkar. Við gerum reikningsskil í lífi okkar; við verðum þess albúin að leyfa Guði að fjarlægja alla bresti okkar, við biðjum hann í auðmýkt að fjarlægja bresti okkar. Þetta er vegur okkar að andlegum þroska og sannarlega viljum við ná lengra á þeirri leið. Við erum nú ferðbúin í áttunda sporið.
ÁTTUNDA SPORIÐ
"Við skráðum misgjörðir okkar gagnvart þeim sem við höfðum skaðað og urðum þess reiðubúin að gera þeim öllum yfirbót."
Áttunda sporið er prófraun fyrir þá nýfundnu auðmýkt sem nú bærist innra með okkur. Tilgangur þessarar vinnu er að öðlast frelsi frá þeirri sektarkennd sem við höfum burðast með. Við ætlum nú að horfast í augu við heiminn eins og hann kemur okkur fyrir sjónir án þess að finna til ótta eða árásarhneigðar.
Því spyrjum við nú: Erum við reiðubúin að skrifa lista yfir alla þá sem við höfum valdið skaða í þeim tilgangi að ryðja úr vegi óttanum og sektarkenndinni sem litar fortíð okkar? Reynslan hefur kennt okkur að til að þetta spor megi hafa tilætluð áhrif verðum við að vera fyllilega fús.
Áttunda sporið er ekki auðvelt yfirferðar. Þessi vinna krefst heiðarleika í samskiptum okkar við annað fólk. Það er í áttunda sporinu sem við hefjum fyrirgefninguna; við fyrirgefum öðrum, hugsanlega er okkur fyrirgefið og síðast en ekki síst lærist okkur að fyrirgefa sjálfum okkur um leið og við lærum upp á nýtt að feta okkur áfram í lífinu.
Þegar við göngum inn í þetta spor höfum við náð þeim þroska að skilja aðra fremur en að krefjast þess að vera skilin sjálf. Þegar okkur hefur lærst að skilja hverjum við verðum að gera yfirbætur lærum við einnig að lifa okkar eigin lífi og leyfa lífinu að gerast sjálfkrafa. Það kann að virðast erfitt að sjá heildarmyndina á þessari stundu en þegar við höfum á annað borð hrint þessari áætlun í framkvæmd furðum við okkur á því hvers vegna við gerðum þetta ekki fyrr.
Áður en við gerum listann þurfum við að rækta með okkur raunverulegan heiðarleika. Þegar við gerum listann í áttunda sporinu, er hjálplegt að skilgreina skaða. Ein helsta skilgreiningin á skaða er líkamlegt og/eða andlegt tjón. Önnur skilgreining á skaða er sársauki, þjáning og/eða missir. Skaðinn kann að hafa hlotist af orðum okkar, gjörðum eða öllu því sem við kusum að gera ekki. Skaði kann að hljótast af orðum og/eða athöfnum, hvort sem við í raun ætluðum okkur að valda sársauka eða ekki. Vægi skaða getur spannað allt frá eineltistilburðum og andlegum sársauka að líkamstjóni og jafnvel dauða.
Áttunda sporið felur í sér ákveðnar mótsagnir. Mörg eigum við erfitt með að viðurkenna þá staðreynd að við kunnum að hafa valdið öðrum skaða þar sem við trúum því gjarna staðfastlega að við séum sjálf fórnarlömb fíknarinnar. Okkur er algerlega nauðsynlegt að sneiða hjá þessum réttlætingum þegar við stígum inn í áttunda sporið. Við verðum nú að aðgreina þau áföll sem við urðum sjálf fyrir algerlega frá þeim skaða sem vð unnum öðru fólki. Okkur er nauðsynlegt að láta af öllum okkar réttlætingum og þeim hugmyndum að í raun séum við hin raunverulegu fórnarlömb. Oft finnst okkur að skaðinn sem við unnum hafi einungis komið niður á okkur sjálfum. Engu að síður skráum við okkar eigið nafn síðast niður, ef við þá gerum það á annað borð. Þetta spor leggur grunninn að þeirri erfiðisvinnu sem fólgin er í nauðsynlegri lagfæringu á lífi okkar.
Það eitt að leggja mat á mistök annarra mun ekki gera okkur að betri manneskjum. Aftur á móti mun gildi okkar vaxa þegar við hefjum að hreinsa upp þá slóð mistaka sem liggur eftir okkur þegar við hefjum að takast á við sektarkenndina. Með því að skrifa þennan lista er okkur gert ókleift að neita því lengur að við ollum sannlega skaða. Við játum nú að vissulega særðum við annað fólk, beint eða óbeint, með athöfnum okkar, lygum, sviknum loforðum og/eða sinnuleysi okkar.
Við útbúum nú listann okkar, hluta þessara nafna finnum við í fjórða sporinu og nú bætum við fleiri nöfnum við þann lista, þeim einstaklingum sem koma í huga okkar og var ekki að finna á listum fjórða sporsins okkar. Af fullum heiðarleika horfumst við nú í augu við þennan sama lista og skoðum nafnalistann með opnum hug svo okkur verði gert kleift að sjá rangindi okkar. Þetta gerum við í þeim tilgangi að sjá rangindi okkar í skýru ljósi svo við megum öðlast nauðsynlegan fúsleika til að gera fullar yfirbætur.
Í einhverjum tilfellum höfum við skaðað fólk sem við þekkjum ekki. Meðan við vorum enn virk í neyslu voru allir sem komu í snertingu við umhverfi okkar í ákveðinni hættu. Ófáir félagar okkar hafa þó talið til foreldra, maka, börn og vini, elskhuga, ástkonur, aðra fíkla, kunningja, vinnufélaga, vinnuveitendur, leigusala og svo aftur bláókunnugt fólk. Jafnvel kann okkur að þykja rétt að skrá eigið nafn á listann, því meðan við vorum enn virk í neyslu fíkniefna vorum við hægt og bítandi að myrða okkur sjálf. Þá hefur okkur að lokum reynst sérlega gagnlegt að skrá niður á aðskildum lista þá einstaklinga og fyrirtæki sem við stöndum í fjárhagslegri skuld við.
Okkur er nauðsynlegt að vinna af nákvæmni, rétt eins og við gerum í hverju einasta spori. Flest gefumst við upp fyrir markmiðum okkar mun oftar en okkur tekst að ljúka ætlunarverki okkar. Að sama skapi getum við ekki lokið þessu spori því í raun getum við aldrei gengið fyllilega úr skugga um að listinn sé orðinn tæmandi. Þessari vinnu er ekki hægt að ljúka.
Öllu skiptir að okkur sé gert kleift að aðskilja áttunda sporið frá níunda sporinu. Þetta er síðasta hindrunin sem kann að verða á vegi okkar í þessari vinnu. Það eitt að reyna að gera sér í hugarlund hvað raunverulega kunni að gerast í níunda sporinu getur dregið allan mátt úr okkur og hindrað okkur í að gera listann og líka staðið í vegi fyrir fúsleika okkar. Því gerum við áttunda sporið eins og níunda sporið sé ekki til. Við leiðum ekki einu sinni hugann að því hvernig við gerum yfirbætur, þess í stað einbeitum við okkur algerlega að innihaldi áttunda sporsins; við gerum listann og verðum fús. Megininntakið í þessu spori er sú meðvitund sem við smám saman öðlumst um sjálf okkur og hvernig við getum komið fram við annað fólk.
Það að leggja eyrun við þegar aðrir félagar deila reynslu sinni af þessu spori getur rutt úr vegi þeim ranghugmyndum sem við höfum um gerð listans. Trúnaðarmanneskjur okkar geta einnig deilt því með okkur hvaða áhrif áttunda sporið hafði á líf þeirra. Að leggja fram spurningar sem tengjast þessari vinnu á fundum gefur einnig innsýn í samvisku hópa okkar.
Áttunda sporið býður upp á gríðarlegt frelsi frá því lífsmynstri sem einkenndist áður af sektarkennd og eftirsjá. Framtíð okkar er nú að taka á sig aðra mynd, allt vegna þess að við þurfum ekki lengur að forðast þá einstaklinga sem við sköðuðum. Afurðir áttunda sporsins eru frelsi og léttir undan einangrun. Samhliða því sem við skiljum þörf okkar fyrir fyrirgefningu lærist okkur einnig að fyrirgefa öðrum. Í það minnsta er okkur orðið alveg ljóst að við höfum lagt á hilluna vísvitandi eyðileggingu sem kemur niður á lífi annarra.
Áttunda sporið felur í sér framkvæmdir. Líkt og öll hin sporin felur það í sér tafarlausan ávinning. Við höfum nú öðlast það frelsi sem við þörfnumst til að geta bætt fyrir brot okkar samkvæmt níunda sporinu.
NÍUNDA SPORIÐ
"Við bættum fyrir brot okkar milliliðalaust hvenær sem færi gafst, nema þegar það hefði skaðað þá eða aðra."
Þetta spor ætti ekki að láta fram hjá sér fara. Með því að sneiða hjá níunda sporinu höfum við áskilið okkur fall. Stolt, ótti og seinlæti geta reynst okkur óyfirstíganlegar hindranir; þessir eiginleikar standa í vegi fyrir vexti okkar og þroska. Mikilvægast er því að taka til hendinni og hefja framkvæmdir um leið og við lærum að sætta okkur við hugsanleg viðbrögð þeirra sem við höfum brotið á. Við bætum nú fyrir brot okkar eftir bestu getu.
Þá er tímasetning lykilatriði níunda sporsins. Við ættum alltaf að bæta fyrir brot okkar hvenær sem færi gefst nema þegar slíkar yfirbætur kunna að valda meiri skaða en við höfum þegar valdið. Í sumum tilfellum getum við einfaldlega ekki bætt fyrir skaðann, stundum er það hvorki mögulegt né skynsamlegt. Ákveðnar yfirbætur eru þess eðlis að okkur er ómögulegt að gera þær. En fúsleiki getur komið í stað framkvæmdar, sér í lagi þegar okkur er ómögulegt að ná sambandi við þá einstaklinga sem við sköðuðum. Samt sem áður ættum við aldrei að sneiða hjá því að hafa samband við þessa einstaklinga og skjóta níunda sporinu á frest af skömm, ótta eða seinlæti.
Þó að við viljum fyrir alla muni losna úr viðjum sektarkenndarinnar, megum við aldrei gera slíkar yfirbætur á kostnað annarra. Slíkt eigum við á hættu þegar við blöndum þriðja aðila í mál okkar og/eða félögum okkar úr neyslu sem kjósa að standa utan við okkar mál. Við höfum hvorki rétt til þess né er það nein nauðsyn að draga óskyldar manneskjur inn í okkar eigin mál. Þess vegna reynist okkur oft nauðsynlegt að þiggja leiðsögn annarrar manneskju þegar við hefjum þessa vinnu.
Ráðlegt er að leggja lagaleg atriði í hendur lögfræðinga, fjárhagsörðugleika í hendur viðskiptafræðinga og læknisfræðileg vandamál í hendur lækna; einstaklinga sem hafa viðeigandi sérfræðikunnáttu til að leysa úr vanda okkar á faglegan hátt. Hluti af því ferli að læra að lifa farsælu lífi er að greina á réttan hátt hvenær við þurfum á hjálp að halda.
Oftar en ekki rekur gamlan ágreining á fjörur okkar, sársauka vegna samskipta við annað fólk sem okkur hefur ekki enn tekist að lagfæra. Í slíkum tilfellum getum við einungis reynt að bæta fyrir þann skaða sem við sjálf ollum í þeim samskiptum. Tilgangur okkar er að útrýma gamalgrónum fjandskap og forðast áframhaldandi þróun stigversnandi gremju. Það eina sem okkur er fært að gera er að fara á fund viðkomandi og biðja í auðmýkt fyrirgefningar á þeim rangindum sem við beittum. Þessar stundir verða oftar en ekki gleðilegar þegar gamall vinur eða ættingi reynist viljugir til að grafa gamla tíð og láta biturleika gærdagsins lönd og leið. Öðru gegnir um þá sem enn svíður undan misgjörðum okkar og okkur getur beinlínis reynst hættulegt að eiga samskipti við þegar sú er raunin. Og stundum verðum við hreinlega að gera óbeinar yfirbætur, í þeim tilfellum þegar bein samskipti geta lagt okkur sjálf eða annað fólk í hættu. Við bætum fyrir brot okkar eftir bestu getu. Við reynum að hafa þá staðreynd hugfasta að við bætum fyrir brot okkar í þágu eigin velferðar. Í stað þess að spóla í hjólförum sektarkenndar og eftirsjár er okkur loks létt vegna liðinna gjörða. Við erum frjáls úr viðjum fortíðar.
Okkur lærist að misgjörðir okkar sjálfra ólu á neikvæðum viðhorfum. Níunda sporið losar um sektarkenndina og hjálpar um leið meðbræðrum okkar að vinna á sinni eigin reiði. Í sumum tilfellum getum við einungis bætt fyrir brot okkar með því að halda edrúgöngunni áfram. Við eigum það inni hjá sjálfum okkur og skuldum ástvinum okkar það. Við erum hætt að valda þjóðfélagslegum skaða með neyslu okkar. Ákveðin tegund yfirbóta verður aðeins unnin með því að leggja eitthvað af mörkum til þjóðfélagsins. Þegar hingað er komið erum við farin að hjálpa sjálfum okkur og öðrum fíklum að ná og viðhalda bata. Sú hjálp er gríðarleg viðleitni til hagsbóta fyrir þjóðfélagið.
Bataferlið gerir okkur andlega heil að nýju, en hluti þess að vera andlega heilbrigður er að geta samsamað sig öðru fólki. Oftar en ekki skynjum við nærveru annara sem beina ógn við okkar eigið öryggi. Nú fer raunverulegt öryggi að taka við af þeirri líkamlegu ógn og andlegu ráðvillu sem áður grúfði yfir okkur. Við leitum nú til þeirra sem við sköðuðum með auðmýkt og þolinmæði að leiðarljósi. Margir velunnara okkar munu eiga erfitt með að taka bata okkar trúanlegan. Þess vegna verðum við að muna þann sársauka sem við ollum þessu fólki. Tíminn elur af sér kraftaverk. Í hópi okkar eru margir sem áður voru einangraðir frá ástvinum en hafa áunnið sér traust þeirra og skilning að nýju. Tíminn sjálfur hjálpar þeim að sættast á þá breytingu sem hefur orðið á okkur. Hér segir edrútími okkar sína sögu. Þolinmæði er afar mikilvægur þáttur í bataferli okkar. Ást okkar sem nú er ekki háð neinum skilyrðum hleypir nýju lífi í gamlar glæður lífsviljans og í hvert sinn sem við framkvæmum á uppbyggilegan hátt fáum við óvænt tækifæri. Það eitt að gera yfirbætur útheimtir hugrekki og óbilandi trú, en ávextir þess erfiðis felast í gríðarlegum andlegum þroska.
Með hverju spori sem við stígum vinnum við bug á þeirri eyðileggingu sem áður blasti greinilega við í lífi okkar allra. Nú er okkur orðið mikilvægt að viðhalda þeirri þróun. Það gerum við með áframhaldandi reikningsskilum og stígum nú inn í tíunda sporið.
TÍUNDA SPORIÐ
"Við héldum áfram að gera persónuleg reikningsskil og þegar út af bar viðurkenndum við yfirsjónir okkar undanbragðalaust."
Tíunda sporið leysir okkur úr viðjum eyðileggingar hvern dag. Ef við erum ekki á verði gagnvart brestum okkar geta þeir króað okkur af á þann hátt sem ekkert okkar getur komist undan edrú.
Ein fyrsta lexía okkar í Narcotics Anonymous er sú að þegar aftur er snúið er allt búið. Að sama skapi getum við sneitt hjá sársauka með því að forðast þá hluti og athafnir sem valda okkur sársauka. Það að viðhalda persónulegum reikningsskilum merkir að við venjum okkur á að skoða reglulega okkar eigin framkomu, gjörðir, viðhorf og samskipti við annað fólk.
Öll erum við vanaföst í eðli okkar og um leið berskjölduð fyrir gömlum siðum og gjörðum. Sú leið sem við áður kusum og var vörðuð sjálfseyðileggingu virðist á tíðum auðveldari en að feta óþekktar slóðir sem í fyrstu sýn virðast hættulegar. Þó þurfum við ekki að hjakka í sífellu í sama farinu. Við getum lagt af okkar gömlu venjur. Í dag höfum við nefnilega öðlast val.
Tíunda sporið getur rutt úr vegi vandamálum okkar og komið í veg fyrir að þau snúi aftur. Við grandskoðum okkar eigin viðbrögð hvern dag. Sum okkar skrifuðu um tilfinningar sínar til að útskýra hvernig okkur leið og hvaða þátt við kynnum sjálf að hafa átt í því sem kom upp á. Höfðum við skaðað einhvern? Þurfum við að leiðrétta mistök? Ef erfiðleikar sem þessir koma upp á yfirborðið leitum við leiða til að lagfæra þá. Ef það er látið ógert hafa þeir tilheigingu til þess að vaxa.
Þetta spor felur í sér varnir gegn gamalli geðveiki. Við spyrjum okkur nú hvort örli á mynstri gamallrar reiði, gremju og/eða ótta. Erum við föst í einhverju mynstri? Stefnum við í vandræði? Erum við hungruð, reið, einmana eða þreytt? Tökum við okkur sjálf of alvarlega? Dæmum við okkar innri mann eftir ytri manni annarra? Er líkamleg heilsa okkar í lagi? Svörin við þessum spurningum gera okkur kleift að eiga við vandmál augnabliksins. Okkur þarf ekki lengur að líða eins og við séum stöðugt með hnút í maganum. Aðaláhyggjuefni okkar og um leið helstu erfiðleikar stafa af vanhæfni okkar til að lifa án fíkniefna. Og þegar við leitum ráða hjá reyndari félögum kemur það okkur yfirleitt á óvart hve svör þeirra eru einföld.
Tíunda sporið getur valdið gríðarlegum létti. Við vinnum sporið á meðan atburðir dagsins eru okkur enn í fersku minni. Við útlistum gjörðir okkar og reynum ekki að réttlæta eigin viðbrögð. Mörgum reynist betra að gera skriflegt uppgjör í lok hvers dags. Nú nemum við staðar! Þegar við höfum numið staðar leyfum við okkur þann munað að hugsa í ró og næði. Við grandskoðum gjörðir okkar, viðbrögð og hvatir. Oftar en ekki rennur upp fyrir okkur að í raun höfum við gert mun betur en líðan okkar benti til. Þessi vinna gerir okkur kleift að skoða gjörðir okkar og viðurkenna okkar eigin misgjörðir áður en allt fer á verri veg. Við höfum nú lært að forðast sjálfsréttlætingu. Við játum mistök okkar undanbragðalaust, útskýrum þau ekki.
Þetta spor felur í sér stöðuga vinnu. Það felur í sér forvarnir. Því lengur sem við vinnum þetta spor því sjaldnar þurfum við að leiðrétta framkomu okkar samkvæmt innihaldi þess. Þetta spor er öflugt verkfæri til að forðast eftirsjá áður en við köllum hana yfir okkur. Við grandskoðum líðan okkar, tilfinningar, óra og gjörðir. Þar sem við stundum stöðuga sjálfsskoðun getum við hindrað framgang þess sem áður endurtók sig í sífellu og olli okkur vanlíðan.
Við þurfum líka á tíunda sporinu að halda þegar okkur líður vel og allt er okkur í hag. Vellíðan er framandi tilfinning og því er verðum við að leggja rækt við hana. Þegar í harðbakkann slær getum við nefnilega gripið til þeirra ráða sem reyndust best þegar okkur leið vel. Við höfum unnið okkur inn fyrir góðri líðan. Í dag höfum við val. Góð líðan getur þó einnig verið gildra; hættan er sú að okkur gleymist að fyrst og fremst verðum við að vera edrú. Bati okkar er nefnilega mun viðameiri en svo að hann innihaldi einungis ánægjulega líðan.
Við verðum ávallt að muna að allir gera mistök. Við verðum aldrei fullkomin. En við getum sæst við okkur sjálf með tíunda sporinu. Með því að viðhalda persónulegum reiknisskilum viðhöldum við nýfundnu frelsi á hverju augnabliki; frá eigin sjálfi, liðnum atburðum og gærdeginum eins og hann kemur hverjum manni fyrir sjónir. Okkur er ekki lengur þörf á að réttlæta eigin tilveru. Þetta spor gerir okkur kleift að koma til dyranna eins og við erum klædd.
ELLEFTA SPORIÐ
Við leituðumst við, með bæn og hugleiðslu, að styrkja vitundarsamband okkar við Guð, samkvæmt skilningi okkar á honum, og báðum aðeins um að fá að vita vilja hans og að öðlast máttinn til að framkvæma hann.
Fyrstu tíu sporin hafa búið okkur undir að bæta stöðugt samband okkar við Guð eins og við skiljum hann. Þau eru grunnur þess að við náum okkar langþráðu, jákvæðu markmiðum. Þegar við erum komin á þetta stig í andlegu prógrammi okkar, eftir að hafa unnið fyrstu tíu sporin, leggst bæn og hugleiðsla vel í langflest okkar. Andlegt ástand okkar er grunnurinn að batanum sem leyfir ótakmarkaðan þroska.
Mörg okkar fara fyrst að njóta batans þegar við komum að ellefta sporinu. Í ellefta sporinu fær líf okkar dýpri tilgang. Með því að láta af stjórninni öðlumst við mun meiri kraft.
Eðli trúar okkar mun einkenna stíl bænar okkar og hugleiðslu. Við þurfum aðeins að vera viss um að við höfum trúarkerfi sem virkar fyrir okkur. Afleiðingin kemur fram í batanum. Það hefur komið annars staðar fram að bænir okkar virtust virka um leið og við komum í prógramm Narcotics Anonymous og við gáfumst upp fyrir sjúkdómnum. Vitundarsambandið sem er lýst í þessu spori er bein afleiðing þess að lifa sporin. Við notum þetta spor til að betrumbæta og viðhalda andlegu ástandi okkar.
Þegar við komum fyrst í prógrammið fengum við hjálp frá mætti okkur æðri. Þetta var gert með því að gefa okkur prógramminu algerlega á vald. Tilgangur ellefta sporsins er að efla vitund okkar um þennan mátt og gera okkur hæfari til að nota hann til að öðlast styrk í okkar nýja lífi.
Því meir sem við bætum stöðugt samband okkar við guð okkar með bæn og hugleiðslu, þeim mun auðveldara er að segja: "Verði þinn vilji, ekki minn." Við getum beðið um hjálp Guðs þegar við þurfum á honum að halda og líf okkar verður betra. Reynslan sem sumir lýsa í sambandi við hugleiðslu og einstakar trúarskoðanir eiga ekki alltaf við um okkur. Prógrammið okkar er andlegt, það er ekki tengt trúarbrögðum. Þegar við komum að ellefta sporinu höfum við í síðustu tíu sporum verið að eiga við bresti sem ólu á vandamálum. Sú ímynd sem við höfum af okkur, eins og við viljum vera, er leiftursýn af Guðs vilja okkur til handa. Stundum er sýn okkar svo takmörkuð að við sjáum aðeins það sem okkur vantar og við þörfnumst.
Það er auðvelt að hverfa aftur til gamalla siða. Til að vera viss um áframhaldandi bata og þroska verðum við að læra að lifa lífinu á traustum, andlegum grunni. Guð mun ekki þröngva náð sinni upp á okkur, en við munum öðlast hana ef við biðjum. Okkur finnst stundum eins og eitthvað sé orðið öðruvísi, en sjáum ekki breytingarnar í lífi okkar fyrr en seinna. Þegar við ryðjum eigingjörnum hvötum okkar úr vegi förum við að finna frið sem við áttuðum okkur ekki á að væri til. Siðaboðskapur sem þröngvað er upp á okkur hefur ekki þann kraft sem til þarf þegar við viljum lifa andlegu lífi. Flest okkar biðja þegar okkur líður illa. Við lærum að ef við biðjum reglulega þjáumst við hvorki eins oft né eins mikið.
Utan N.A. eru margir mismunandi hópar að æfa hugleiðslu. Nærri allir þessir hópar eru tengdir einhverri sérstakri trú eða heimspeki. Að mæla með einhverjum þessara hópa væri brot á erfðavenjum okkar og myndi hefta frelsi einstaklingsins til að finna Guð samkvæmt sínum eigin skilningi. Hugleiðsla leyfir okkur að þróa andlegt líf á okkar eigin hátt. Sumt sem virkaði ekki fyrir okkur í fortíðinni gæti virkað í dag. Við tökum nýja afstöðu á hverjum degi með opnum hug. Við vitum að ef við biðjum um vilja Guðs þá munum við fá það sem er best fyrir okkur, sama hvað við höldum. Þessi vitneskja er byggð á trú okkar og reynslu sem óvirkum fíklum.
Bæn er að eiga samskipti við mátt sem er æðri okkur sjálfum og varpa áhyggjum sínum á hann. Stundum verða undur og stórmerki þegar við biðjum; við finnum áætlanir, leiðirnar og kraftinn til að framkvæma þau verk sem eru okkur ofviða. Við tökum á þeim endalausa styrk sem okkur er fenginn í gegnum daglega bæn og hugleiðslu svo fremi sem við höfum trú og endurnýjum hana.
Fyrir suma er bænin leið til að biðja Guð um hjálp; hugleiðsla er að hlusta á svar Guðs. Við lærum að vera varkár í að biðja um einstaka hluti. Við biðjum þess að Guð sýni okkur vilja sinn og hjálpi okkur að bera hann áfram. Í sumum tilfellum gerir hann okkur vilja sinn svo augljósan að við eigum ekki í neinum erfiðleikum með að sjá hann. Í öðrum tilfellum erum við svo sjálfselsk að við sættum okkur ekki við Guðs vilja fyrir okkur án baráttu og uppgjafar. Ef við biðjum Guð um að fjarlægja öll truflandi áhrif þá verða bænir okkar betri og við finnum munin. Það þarf æfingu í að biðja og við ættum að minna okkur á að hæft fólk var ekki fætt með hæfni sína. Það var mikil fyrirhöfn fyrir það að þróa hana. Með bæninnni leitum við eftir stöðugu sambandi við Guð okkar. Í hugleiðslu fáum við þetta samband og ellefta sporið hjálpar okkur að viðhalda því.
Við kunnum að hafa kynnst mörgum trúarbrögðum og hugleiðsluaðferðum áður en við komum til Narcotics Anonymous. Mörg okkar voru í öngum sínum og algerlega ráðvillt í þessum æfingum. Við vorum viss um að það væri vilji Guðs fyrir okkur að öðlast hærri vitund með því að nota fíkniefni. Mörg okkar voru í skrýtnu ástandi í kjölfar þessara æfinga. Okkur grunaði aldrei að skaðinn af fíkn okkar væri orsök erfiðleikanna og gengum hverja þá leið á enda sem bauð upp á von.
Í hljóðum stundum hugleiðslunnar verður okkur Guðs vilji kannski skýr. Að kyrra hugann með hugleiðslu færir innri frið sem flytur okkur í nánd við Guð innra með okkur. Frumatriði hugleiðslu er að það er erfitt, ef ekki ómögulegt að ná vitundarsambandi án þess að hugur okkar sé alveg kyrr. Hið endalausa flæði hugsana verður að hætta til að árangur náist. Fyrsta æfingin er því í því fólgin að kyrra hugann og leyfa hugsununum sem skjóta upp kollinum að deyja af sjálfu sér. Við skiljum hugsanir okkar eftir þegar hugleiðsluþáttur ellefta sporsins verður raunverulegur fyrir okkur.
Tilfinningalegt jafnvægi er eitt af fyrstu einkennum hugleiðslu og reynsla okkar sýnir það. Sum okkar komu inn í prógrammið niðurbrotin, dokuðu við um tíma og fundu aðeins Guð eða frelsun í einhverjum söfnuði eða öðru. Það er auðvelt að hverfa aftur út um dyrnar í skýi trúarskoðana og gleyma því að við erum fíklar með ólæknandi sjúkdóm.
Sagt er að til að hugleiðsla virki verði að sjá afleiðinguna í daglega lífinu. Þessi staðreynd er mikilvæg í ellefta sporinu: "… að fá að vita vilja hans og að öðlast máttinn til að framkvæma hann." Fyrir þau okkar sem biðja ekki er hugleiðsla eina leiðin til að vinna þetta spor.
Við biðjum því það gefur okkur frið og endurnýjar sjálfstraust okkar og hugrekki. Það hjálpar okkur að lifa lífi sem er laust við ótta og tortryggni. Þegar við fjarlægjum sjálfhverfar áætlanir okkar og biðjum um leiðsögn finnum við fyrir friði og æðruleysi. Við öðlumst skilning og samúð með öðru fólki sem okkur var um megn áður en við unnum þetta spor.
Þegar við sækjumst eftir stöðugu sambandi við Guð förum við að opnast eins og blóm í sólskini. Við förum að sjá að ást Guðs var þarna allan tímann, bíðandi þess að við tækjum við henni. Við gerum það sem gera þarf og þiggjum það sem okkur er gefið svo frjálslega á hverjum degi. Við förum að eiga auðveldara með að treysta Guði.
Þegar við byrjum í prógramminu biðjum við oftast um fullt af hlutum sem virðast vera nauðsynlegir fyrir okkur. Þegar við vöxum andlega og finnum mátt okkur æðri vitum við að ef andlegum þörfum okkar er mætt þá eru lífskilyrði okkar betri. Þegar við gleymum því hvaðan aðalstyrkur okkar kemur verðum við fljótt fórnarlömb gamla hugsanaferlisins og hegðunarinnar sem komu okkur í prógrammið til að byrja með. Á endanum skilgreinum við trú okkar og skoðanir upp á nýtt þannig að við sjáum að það sem við þörfnumst mest er að vita vilja Guðs og að hafa mátt til að framkvæma hann. Okkur verður fært að leggja til hliðar persónulegar langanir okkar því við höfum lært að Guðs vilji er það sem við metum mest. Guðs vilji verður þannig okkar eigin vilji okkur sjálfum til handa. Þetta gerist með innsæi sem ekki verður með orðum lýst.
Við förum að leyfa öðru fólki að vera eins og það er án þess að dæma það. Nauðsyn þess að sjá um allt er ekki lengur til staðar. Til að byrja með skildum við ekki hvað það var að vera sáttur; við skiljum það núna.
Við vitum að hvað sem dagurinn kann að bera í skauti sér þá hefur Guð gefið okkur allt sem við þurfum fyrir andlega velferð okkar. Það er allt í lagi að játa vanmátt sinn því Guð er nógu öflugur til að hjálpa okkur að vera edrú og njóta andlegs þroska. Guð er að hjálpa okkur að taka til heima hjá okkur.
Við förum að sjá skýrar hvað er raunverulegt. Með stöðugu sambandi við æðri mátt okkar koma svörin sem við leitum að. Við öðlumst hæfileikann til að gera það sem við gátum ekki áður. Við virðum trú annarra. Við hvetjum þig til að leita eftir styrk og leiðsögn samkvæmt trú þinni.
Við erum þakklát fyrir þetta spor því við förum að fá það sem er okkur fyrir bestu. Stundum báðum við um það sem við vildum og vorum í gildru þegar við fengum það. Við báðum um eitthvað og báðum svo um að það væri fjarlægt því við réðum ekki við það.
Eftir að hafa lært um kraft bænarinnar og ábyrgðina sem bæninni fylgir getum við vonandi notað ellefta sporið sem leiðsögn í daglegu prógrammi okkar.
Við förum að biðja um vilja Guðs fyrir okkur. Á þennan hátt fáum við aðeins það sem við ráðum við. Við erum fær um að bregðast við því og eiga við það, því Guð hjálpar okkur að búa okkur undir það. Sum okkar nota aðeins okkar eigin orð til að þakka fyrir náð Guðs.
Með uppgjöf og auðmýkt nálgumst við sporið aftur og aftur til að fá þekkingu og styrk að gjöf frá Guði samkvæmt skilningi okkar á honum. Tíunda sporið sópar burtu villu nútíðarinnar svo við getum unnið ellefta sporið. Án þessa spors er ólíklegt að við öðlumst andlega vakningu, ástundun andlegra meginreglna í lífi okkar er mikill boðskapur um bata til annarra í prógramminu. Það er til andleg regla um að gefa það áfram sem okkur hefur verið gefið í Narcotics Anonymous til að fá að halda því. Með því að hjálpa öðrum að vera edrú öðlumst við andlegt ríkidæmi. Við verðum að gefa frjálslega og af þakklæti það sem okkur hefur verið gefið frjálslega og af þakklæti.
TÓLFTA SPORIÐ
"Eftir að hafa orðið fyrir andlegri vakningu við að stíga þessi spor reyndum við að flytja fíklum þennan boðskap og fylgja þessum grundvallarreglum á öllum sviðum lífs okkar."
Við komum til Narcotics Anonymus af því að fortíð okkar var rústir einar. Það síðasta sem við áttum von á var andleg vakning. Við vildum bara hætta að finna til.
Þessi spor leiða til vakningar sem er andlegs eðlis. Þessa vakningu má sjá í breytingu á lífi okkar. Þessar breytingar gera okkur auðveldara að stunda þessar andlegu meginreglur og flytja fíklum sem enn þjást boðskapinn um bata og von. Boðskapurinn er samt innihalslaus nema að við LIFUM hann. Þegar við lifum hann munu gerðir okkar og hugsanir gefa honum meiri dýpt en orð okkar og lesefni fá nokkru sinni megnað.
Hugmyndin um andlega vakningu tekur á sig margar myndir í hinum mörgu persónuleikum sem við finnum í félagsskap okkar. Samt sem áður á öll andleg vakning ýmislegt sameiginlegt. Sameiginlegt efni hennar er að einsemdin víkur og við skynjum leiðsögn í lífi okkar. Mörg okkar trúa því að andleg vakning hafi ekkert að segja nema í kjölfar hennar komi vaxandi hugarró og umhyggja fyrir öðrum. Til að öðlast hugarró reynum við að lifa hér og nú.
Þau okkar sem hafa unnið þessi spor af bestu getu hafa orðið fyrir margs konar ábata. Við trúum því að þessi ábati sé bein afleiðing af því að lifa prógrammið. Þegar við byrjum að njóta lausnarinnar frá fíkninni eigum við á hættu að halda að við höfum aftur öðlast stjórn á lífi okkar. Við gleymum eymdinni og sársaukanum sem við eitt sinn þekktum. Sjúkdómur okkar stjórnaði lífi okkar þegar við vorum í neyslu. Hann er tilbúinn og í viðbragðstöðu, bíður þess að fá að taka við lífi okkar aftur. Við gleymum fljótt að allar fyrri tilraunir okkar til þess að stjórna lífi okkar hafa mistekist.
Á þessum tímapunkti áttuðu mörg okkar sig á því að við getum aðeins haldið því sem við höfum fengið með því að gefa þessa lífsgjöf áfram til fíkla sem enn þjást. Þetta er besta trygging okkar gegn falli og kvalræði neyslunnar. Við köllum þetta að bera boðskapinn áfram og við gerum það á margan hátt.
Í tólfta sporinu fylgjum við þeirri andlegu meginreglu að bera flíklum sem enn þjást N.A. boðskapinn um bata til að fá að halda honum sjálf. Jafnvel félagi með einn dag í N.A. félagsskapnum getur flutt boðskapinn um að þetta prógramm virki.
Þegar við boðum einhverjum nýjum hann gætum við beðið um að við séum notuð sem andlegt verkfæri okkar æðri máttar. Við þykjumst ekki vera litlir guðir. Við biðjum oft um hjálp frá öðrum fíkli í bata þegar við ætlum að starfa með nýliðanum. Það eru forréttindi að fá að bregðast við neyðarópi. Okkur sem höfum verið í djúpi örvæntingarinnar finnst við vera lánsöm að fá að hjálpa öðrum að öðlast bata.
Við hjálpum nýju fólki að læra lífstefnu Narcotics Anonymous. Við reynum að leyfa þeim að finnast þau vera velkomin og hjálpum þeim að læra hvað prógrammið hefur upp á að bjóða. Við deilum reynslu okkar, styrk og vonum. Hvenær sem við getum fylgjum við nýliðum á fundi.
Þessi óeigingjarna þjónusta er meginregla tólfta sporsins. Við fengum batann hjá Guði eins og við skiljum hann. Núna erum við tilbúin til að vera verkfæri hans til að deila batanum með hverjum sem vill hann. Flest okkar hafa komist að því að við getum aðeins borið boðskapinn til þess sem biður um hjálp. Stundum er eini boðskapurinn, sem er nauðsynlegur til að fá fíkil til að bera sig eftir hjálp, kraftur fordæmisins. Fíkill getur þjáðst án þess að vera fús að biðja um hjálp. Við getum verið innanhandar fyrir þetta fólk svo að þegar það biður um hjálpina verði einhver til staðar.
Það að læra að hjálpa öðrum er einn ávinningurinn við Narcotics Anonymous prógrammið. Það er merkilegt, en það að vinna prógrammið forðar okkur frá auðmýkingu og örvæntingu og lætur okkur vinna fyrir okkar æðri mætti. Okkur er fært að hjálpa meðbræðrum okkar, fíklum, þegar enginn annar getur það. Við sjáum þetta gerast hjá okkur á hverjum degi. Mesta kraftaverkabreytingin er merkið um andlega vakningu. Við deilum okkar eigin persónulegu reynslu hvernig það var fyrir okkur. Það er mikil freisting að gefa ráð, en þegar við gerum það glötum við virðingu nýliðanna. Þetta skyggir á boðskap okkar. Einfaldur, heiðarlegur boðskapur um bata frá fíkn er það sem er réttast.
Við sækjum fundi og gerum okkur sýnileg og innan seilingar til að þjóna félagsskapnum. Við gefum frjálslega og af þakklæti af tíma okkar, þjónustu og því sem við höfum fundið hér. Þjónustan sem við tölum um í N.A. er frumtilgangur hópa okkar. Þjónustustarf er að bera boðskapinn til fíkla sem enn þjást. Eftir því sem við göngum fram og störfum af meiri ákefð, þeim mun meiri verður andleg vakning okkar.
Fyrsta leið okkar til að bera boðskapinn áfram segir sig sjálf. Fólk sér okkur á úti á götu og man eftir okkur sem illgjörnum, hræddum einförum. Þau sjá óttann yfirgefa ásjónu okkar. Þau sjá okkur smám saman lifna við.
Þegar við finnum loks N.A. leiðina þá er ekki neitt pláss lengur fyrir leiða og umkvartanir í lífi okkar. Með því að haldast edrú förum við að stunda andlegar meginreglur eins og von, uppgjöf, viðurkenningu, heiðarleika, opinn hug, fúsleika, trú, umburðarlyndi, þolinmæði, auðmýkt, skilyrðislausa ást, gjafmildi og umhyggju. Þegar bati okkar þroskast áfram munu andlegar meginreglur snerta allt okkar líf, því reynum við einfaldlega að lifa prógrammið hér og nú.
Við finnum til gleði þegar við lærum að lifa samkvæmt lífsstefnu batans. Það er gleðin að sjá persónu með tvo daga edrú segja við persónu með einn dag edrú: "Fíkill í einrúmi er í slæmum félagsskap." Það er gleðin að sjá persónu, sem var að berjast við að ná þessu, skyndilega í miðjum klíðum að hjálpa öðrum fíkli að haldast edrú og verða fær til að finna réttu orðin til að bera boðskapinn um bata áfram.
Okkur finnst að líf okkar sé orðið þess virði að lifa því. Við höfum verið reist við andlega og erum ánægð með að vera á lífi. Þegar við vorum í neyslu varð líf okkar æfing í að komast af. Núna gerum við mun meira en það að lifa til að lifa af. Við áttum okkur á því að aðalatriðið er að vera edrú og við getum notið lífsins. Okkur líkar vel að vera edrú og við njótum þess að bera fíklum sem enn þjást boðskapinn um bata. Það að fara á fundi virkar svo sannarlega.
Við að stunda andlegar meginreglur í daglegu lífi okkar fáum við nýja mynd af okkur sjálfum. Heiðarleiki, auðmýkt og opinn hugur hjálpa okkur að koma vel fram við félaga okkar. Ákvarðanir okkar einkennast af umburðarlyndi. Við lærum að virða okkur sjálf.
Kennslustundirnar í batanum eru stundum bitrar og sársaukafullar. Þegar við hjálpum öðrum fáum við sjálfsvirðingu að launum og við getum deilt þessari reynslu með öðrum félögum í N.A. Við getum ekki þrætt fyrir sársaukann sem fíklar finna til, en við getum borið boðskapinn um vonina sem fíklar í bata gáfu okkur. Við deilum meginreglum batans eins og þær hafa virkað í lífi okkar. Guð hjálpar okkur eins og við hjálpum hvert öðru. Lífið fær nýja merkingu, nýja gleði, við finnum til ánægju yfir því að vera til og finnast við vera einhvers virði. Við vöknum andlega og erum fegin að vera á lífi. Einn þáttur andlegrar vakningar okkar kemur með því að við skiljum æðri mátt á nýjan hátt þegar aðrir fíklar deila bata sínum með okkur.
Já, við erum vongóð. Við erum dæmi um að prógrammið virkar. Gleðin yfir því að fá að lifa edrú laðar að fíkla sem enn þjást.
Við náum bata og lifum edrú og hamingjusöm. Velkomin í N.A. Sporin hætta ekki hér. Sporin marka nýtt upphaf.