TÍUNDI KAFLI:
MEIRA VERÐUR AFHJÚPAÐ
Eftir því sem okkur fleygði fram í batanum urðum við sífellt meðvitaðri um okkur sjálf og heiminn umhverfis okkur. Við gerðum okkur grein fyrir þörfum okkar og löngunum, kostum okkar og skyldum. Við áttuðum okkur á því að við höfðum engan mátt til að breyta heiminum í kring um okkur, við gátum aðeins breytt okkur sjálfum. Narcotics Anonymous prógrammið veitir okkur tækifæri til að lina sársaukann sem fylgir því að lifa, með því að lifa samkvæmt andlegum meginreglum.
Við erum afar lánsöm að hafa þetta prógramm. Áður fyrr gerðu afar fáir sér grein fyrir því að fíkn væri sjúkdómur. Bati var fjarlægur draumur.
Við sjáum að prógrammið virkar á því að mörgþúsund félagar eru orðnir ábyrgir og gegnir þjóðfélagsþegnar og nota ekki fíkniefni lengur. Nú á dögum stendur raunverulegur bati til boða. Með því að vinna sporin endurbyggjum við laskaðan persónuleika okkar. Narcotics Anonymous veitir heilbrigt umhverfi fyrir þroska. Sem félagar elskum við og virðum hvert annað og veitum hvert öðru stuðning í hinu nýja lífi okkar saman.
Þegar við þroskumst lærum við að skilja auðmýkt og sættum okkur bæði við kosti okkar og skyldur. Það sem við þráum heitast er að vera sátt við okkur sjálf. Í dag þekkjum við í raun ást, gleði, von, sorg, örvun. Tilfinningar okkar eru ekki lengur til komnar af völdum fíkniefna.
Stundum stöndum við okkur að því að vera föst í gömlum hugmyndum, jafnvel eftir þónokkurn tíma í prógrammi. Grundvallaratriðin skipta ávallt meginmáli í batanum. Við verðum að forðast gamalt hugsanamynstur, bæði gömlu hugmyndirnar og tilhneiginguna til sjálfumgleði. Við megum ekki við sjálfumgleði því sjúkdómurinn er með okkur allan sólarhringinn. Ef við leyfum okkur að finnast við vera annað hvort öðrum æðri eða óæðri á meðan við fylgjum þessum reglum, þá einangrum við okkur. Ógæfan bíður okkar ef okkur finnst við vera frábrugðin öðrum fíklum. Að stíga út úr andrúmslofti bata og þjónustu við aðra hægir á andlegum þroska okkar. Sjálfumgleði heldur aftur af góðvild okkar, kærleika og samúð.
Ef við viljum ekki hlusta á aðra erum við blind á þörf okkar fyrir framfarir. Við lærum að vera sveigjanleg og viðurkenna hvenær aðrir hafa rétt fyrir sér og við rangt. Eftir því sem meira er afhjúpað endurnýjumst við. Við verðum að vera með opinn hug og fús til að gera þetta eina, litla viðvik, fara á þennan eina fund aukalega, vera einni mínútu lengur í símanum og hjálpa nýliða að vera edrú einn dag í viðbót. Þessi viðleitni er batanum nauðsynleg.
Við lærum í fyrsta sinn að þekkja okkur sjálf. Við upplifum nýjar tilfinningar: að elska og vera elskuð, að vita að fólki stendur ekki á sama um okkur, við öðlumst áhuga á öðrum og berum umhyggju fyrir þeim. Við stöndum okkur að því að gera eitt og annað og njóta hins og þessa sem við bjuggumst aldrei við að við ættum eftir að upplifa. Okkur verður á, við viðurkennum það og lærum af því. Við gerum mistök og við lærum velgengni. Oft verðum við að ganga í gegn um einhvers konar erfiðleika í batanum, svo sem ástvinamissi, fjárhagsörðugleika eða hjónaskilnað. Þetta eru staðreyndir lífsins og þær hverfa ekki bara af því að við erum edrú. Sum okkar voru atvinnulaus, heimilislaus og peningalaus, jafnvel eftir að hafa verið edrú árum saman. Við gældum við þá hugmynd að það borgaði sig ekki að vera edrú og sá gamli hugsunarháttur leysti úr læðingi sjálfsvorkunn, gremju og reiði. Það gildir einu hve mikinn harm heimurinn sendir okkur, eitt erum við með á hreinu: Við megum ekki nota, hvað sem á dynur!
Þetta er prógramm algers bindindis. Í vissum tilfellum getur lyfjataka átt rétt á sér, til dæmis varðandi heilsufarsvandamál í kjölfar aðgerða eða mikilla áverka. Það gefur okkur hins vegar ekki leyfi til að nota. Engin lyfjanotkun er hættulaus fyrir okkur. Líkami okkar þekkir ekki muninn á lyfjunum sem læknirinn ávísar á okkur til að stilla kvalir og fíkniefnunum sem við ávísum á okkur til að komast í vímu. Þar sem við erum fíklar er hæfileiki okkar til sjálfsblekkingar í essinu sínu undir slíkum kringumstæðum. Oft magnar hugsun okkar upp sársaukann til að gefa okkur afsökun fyrir að nota. Að lúta æðri mætti og njóta stuðnings trúnaðarmanneskjunnar okkar og annarra félaga getur forðað okkur frá því að verða okkar eigin versti óvinur. Að vera einn undir slíkum kringumstæðum gefur sjúkdómnum tækifæri til að taka völdin. Alger heiðarleiki tekur frá okkur óttann við fall.
Alvarleg veikindi eða aðgerð getur valdið okkur sérstökum vandamálum. Læknar ættu að hafa sérstaka þekkingu á fíkn okkar. Mundu að við, ekki læknirinn, berum endanlega ábyrgð á bata okkar og ákvörðunum. Til að halda hættunni í lágmarki stendur okkur eitt og annað til boða sem við ættum að íhuga. Meðal þess er að nota staðdeyfingu, að forðast að nota eftirlætislyfið okkar, að hætta neyslunni meðan við erum enn kvalin og að dvelja nokkra daga í viðbót á sjúkrahúsinu til vonar og vara ef fráhvarfseinkenni skyldu gera vart við sig.
Allur sársauki sem við upplifum líður hjá. Með bæn, hugleiðslu og samneyti við félagana beinum við athygli okkar frá vanlíðan okkar og öðlumst styrk til að forgangsraða á réttan hátt. Það er lífsnauðsynlegt að hafa N. A. félaga nálægt okkur öllum stundum ef mögulegt er. Það er ótrúlegt hve hugur okkar er gjarn á að hrökkva aftur í gamla farið. Það kæmi þér á óvart hvað hægt er að þola mikinn sársauka án lyfjagjafar. Í þessu prógrammi algers bindindis þurfum við hins vegar ekki að skammast okkar fyrir að taka lágmarksskammt af verkjalyfjum sem upplýstur læknir hefur ávísað á okkur vegna mikilla kvala.
Þjáningin þroskar okkur í batanum og oft komumst við að því að slíkir erfiðleikar voru í raun himnasending, tækifæri til að öðlast þroska með því að ganga í gegnum þá edrú. Áður en við öðluðumst bata gátum við ekki einu sinni látið okkur detta það í hug að erfiðleikar gætu verið himnasending. Hún getur verið í því fólgin að við finnum okkar innri styrk og endurheimtum sjálfsvirðinguna sem við höfðum glatað.
Andlegur þroski, kærleikur og samúð eru orðin tóm nema við deilum þeim með öðrum fíkli. Með því að sýna skilyrðislausan kærleika í félagsskapnum verðum við kærleiksríkari og með því að deila andlegum þroska okkar þroskumst við andlega.
Með því að flytja öðrum fíklum þennan boðskap minnum við okkur á það hvernig við sjálf byrjuðum. Eftir að hafa fengið tækifæri til að rifja upp gamlar tilfinningar og hegðun gerum við okkur betri grein fyrir auknum andlegum þroska okkar. Með því að svara brennandi spurningum annarra verður hugsun okkar skýrari. Nýjir félagar eru óþrjótandi uppspretta vonar, þeir minna okkur sífellt á það að prógrammið virkar. Í hvert sinn sem við vinnum með nýliða fáum við tækifæri til að lifa í þekkingunni sem við öðluðumst með því að vera edrú.
Við höfum lært að meta það að borin sé virðing fyrir okkur. Það gleður okkur þegar aðrir treysta á okkur. Í fyrsta skipti á ævinni kunnum við að vera beðin um að gegna ábyrgðarstöðum í félagsstarfi utan N.A. Fólk sem ekki er fíklar tekur mark á viðhorfum okkar og skoðunum á öðru en fíkn og bata. Við njótum fjölskyldu okkar á nýjan hátt og auðgum hana í stað þess að valda henni tjóni og skömm. Í dag getur hún verið stolt af okkur. Persónulegt áhugasvið okkar getur víkkað út, við fáum jafnvel áhuga á félagsstarfi eða stjórnmálum. Áhugamál og tómstundir veita okkur nýja gleði. Það fyllir okkur vellíðan að finna að við, sem fíklar í bata, erum ekki bara einhvers virði fyrir aðra fíkla, við erum einhvers virði sem manneskjur.
Trúnaðarmennska styrkir okkur óumræðilega mikið í batanum. Árum saman tókum við frá öðrum á alla hugsanlega vegu. Þeirri andlegu vakningu sem við verðum fyrir þegar við höfum gefið annarri mannskju eitthvað af okkur, sama hve lítið, verður ekki með orðum lýst .
Við erum augu og eyru hvert annars. Þegar við gerum eitthvað vitlaust hjálpa félagar okkur að sjá það sem við sjáum ekki sjálf. Stundum festumst við í gömlum hugmyndum. Við verðum stöðugt að skoða tilfinningar okkar og hugsanir til að halda ákefðinni og þroskast andlega. Þessi ákefð hjálpar okkur í áframhaldandi bata.
Í dag höfum við valfrelsi. Að vinna prógrammið samkvæmt bestu getu leysir okkur úr viðjum sjálfshyggjunnar. Megnið af einsemd okkar og kvíða hverfur fyrir kærleikanum og örygginu sem við finnum í faðmi félagsskaparins. Að hjálpa fíkli sem þjáist er ein stórkostlegasta tilfinningin sem lífið býður upp á. Við erum fús til að hjálpa. Við höfum upplifað þetta sjálf og skiljum fíkla betur en nokkur annar er fær um. Við bjóðum von, því við vitum af eigin raun að bera líf stendur til boða, og við sýnum kærleika því okkur var sýndur hann í svo miklum mæli. Nýjar víddir opnast fyrir okkur þegar við lærum að sýna kærleik. Kærleikur getur verið flæði lífsorku frá einni manneskju til annarrar. Með umhyggju, samúð og því að biðja fyrir öðrum öðlumst við hlutdeild í þeim. Með samhygð gefum við öðrum fíklum hlutdeild í okkur.
Þegar við gerum þetta verðum við fyrir gríðarsterkri, andlegri reynslu og breytumst. Í praktískum skilningi þá verða breytingarnar vegna þess að það sem hentar einu stigi batans þarf ekki að henta því næsta. Við sleppum sífellt tökum á því sem hefur þjónað sínum tilgangi og treystum því að á næsta stigi veiti handleiðsla Guðs okkur það sem við þörfnumst hér og nú.
Eftir því sem við lærum að treysta Guði betur og öðlumst meiri sjálfsvirðingu fer okkur að skiljast að okkur þarf hvorki að finnast við æðri öðrum né óæðri. Raunverulegt gildi okkar felst í því að vera við sjálf. Risavaxið sjálfsálit okkar, sem áður fyrr stjórnaði okkur algerlega, lætur undan því nú erum við í sambandi við kærleiksríkan Guð. Við finnum að líf okkar er gjöfulla, gleðilegra og mun innihaldsríkara þegar við hættum að vera sjálfhverf.
Við verðum fær um að taka skynsamlegar og kærleiksríkar ákvarðanir sem byggja á reglum og hugsjónum sem hafa raunverulegt gildi í lífi okkar. Með því að láta hugsanir okkar lúta andlegum grundvallarreglum verðum við frjáls til að vera þau sem við viljum. Núna getum við sigrast á því sem við óttuðumst, því við treystum á kærleiksríkan Guð. Trúin er komin í stað óttans og hún frelsar okkur undan okkur sjálfum.
Í batanum reynum við líka að öðlast þakklæti. Við erum þakklát fyrir vitundarsamband okkar við Guð. Þegar við stöndum frammi fyrir erfiðleikum, sem við höldum að séu okkur um megn, biðjum við Guð að gera það fyrir okur sem við getum ekki sjálf.
Andleg vakning er áframhaldandi ferli. Við verðum stöðugt víðsýnni með auknum andlegum þroska. Með því að opna huga okkar fyrir fyrir nýrri andlegri og líkamlegri reynslu öðlumst við betri skilning. Þegar við þroskumst andlega náum við samhljómi við tilfinningar okkar og tilgang í lífinu.
Með því að elska okkur sjálf verðum við fær um að elska aðra í raun. Það er andleg vakning sem fylgir því að lifa þetta prógramm. Við finnum að við þorum að þykja vænt um og elska.
Fíkniefnaneysla okkar hafði gríðarleg áhrif á æðri tilfinningar okkar og andlega starfsemi, svo sem siðferðisvitundina og hæfileikann til að elska. Lífsbarátta okkar varð dýrsleg. Andi okkar var bugaður, hæfileikinn til að vera mannlegur glataður. Þetta kann að virðast öfgakennt, en mörg okkar voru í þessu hugarástandi.
Í batanum rætast draumar okkar með tímanum. Þetta þýðir ekki endilega að við verðum rík og fræg. En með því að framkvæma vilja æðri máttar rætast draumar í batanum.
Eitt hinna áframhaldandi kraftaverka í batanum er í því fólgið að verða ábyrgur og gegn þjóðfélagsþegn. Við verðum að vera mjög varkár gagnvart öllu sem kann að auka sjálfsálit okkar og hróður eða getur á annan hátt gert okkur að leiksoppum annarra. Við höfum komist að því að til að vera ábyrgir og gegnir þjóðfélagsþegnar verðum við að láta batann vera í fyrirrúmi. N. A. kemst af án okkar, en við komumst ekki af án N. A.
Narcotics Anonymous lofar okkur aðeins einu og það er frelsi frá virkri fíkn, lausnin sem við komum ekki auga á svo lengi. Við öðlumst frelsi úr sjálfskapaðri prísund okkar.
Með því að lifa fyrir daginn í dag höfum við ekki hugmynd um hvað bíður okkar. Oft erum við furðu lostin yfir því hvernig síðan fer fyrir okkur. Við erum að ná bata hér og nú og framtíðin verur spennandi ferðalag. Ef við hefðum skrifað niður lista yfir væntingar okkar þegar við hófum þetta ferðalag hefðum við verið að hlunnfara okkur sjálf. Vonlaust líf okkar hefur breyst til batnaðar. Sjúkdómurinn hefur verið stöðvaður og allt er mögulegt.
Við verðum stöðugt víðsýnni og opnari fyrir nýjum hugmyndum á öllum sviðum lífs okkar. Með því að hlusta af einlægni heyrum við hvað gagnast okkur. Hæfileikinn til að hlusta er náðargáfa sem magnast eftir því sem við þroskumst andlega. Lífið öðlast nýja merkingu þegar við opnum okkur fyrir þessari náðargáfu. Til að mega þiggja verðum við að vera fús til að gefa.
Í batanum breytast hugmyndir okkar um skemmtun. Nú höfum við frelsi til að njóta þess einfalda í lífinu, eins og vináttu og þess að lifa í sátt við umhverfi okkar. Við höfum nú öðlast frelsi til að þroska með okkur nýjan lífsskilning. Þegar við lítum til baka erum við þakklát fyrir þetta nýja líf. Það er svo ólíkt því sem varð til þess að við komum hingað.
Þegar við vorum í neyslu héldum við að við værum að skemmta okkur og að þeir sem væru ekki í neyslu væru að fara á mis við þessa skemmtun. Andlegt líf gerir okkur fær um að vera þakklát fyrir að vera þau sem við erum og fyrir það sem við höfum gert í lífinu. Allt frá upphafi batans höfum við fundið að efnisleg gæði veita okkur ekki gleði, heldur sprettur hún að innan. Við höfum uppgötvað að þegar við glötum sjálfshyggjunni getum við skilið hvað það er að vera glöð, hamingjusöm og frjáls. Ólýsanleg gleði fylgir því að gefa af hjarta sínu, við þurfum ekki lengur að ljúga til að fá viðurkenningu.
Narcotics Anonymous býður fíklum prógramm fyrir bata sem felur mun meira í sér en bara líf án fíkniefna. Þessi leið er ekki bara betri en helvítið sem við lifðum í, hún er betri en nokkurt líf sem við höfum nokkurn tímann kynnst.
Við höfum fundið lausn og við sjáum hana virka fyrir aðra. Á hverjum degi er meira afhjúpað.